در حافظه موقت ذخیره شد...
«جهان من» و اما و اگرها!
فرزین پیش از آغاز اجرا، در صفحه شخصی خود وعده داده بود که «جهان من» تجربه‌ای فراتر از یک کنسرت موسیقی برای مخاطبان رقم خواهد زد؛ اجرایی متفاوت با تلفیق موسیقی، نمایش و حرکات صحنه‌ای که با حضور و همراهی گروهی بزرگ متشکل از ۷۰ نفر شکل می‌گرفت. همین وعده‌ها انتظارات را از این اجرا فراتر از یک کنسرت معمولی برده بود.
«جهان من» اولین تجربه برگزاری کنسرت در مجموعه استادیوم آرنا بود؛ فضایی که طبیعتاً در اولین میزبانی خود می‌توانست با برخی کاستی‌های اجرایی و فنی همراه باشد. با این حال، فارغ از مسائل مربوط به سالن و شرایط برگزاری، نکته مهم‌تر به ماهیت خود اجرا بازمی‌گشت؛ جایی که فاصله میان تعریف یک پرفورمنس موسیقایی و آنچه روی صحنه اتفاق افتاد، محسوس بود. اگرچه با حضور تعدادی دنسر و اجرای حرکات نمایشی تلاش داشت به برنامه حال و هوایی متفاوت ببخشد، اما این عناصر به‌تنهایی نتوانستند ساختاری منسجم و نمایشی در پیوند با موسیقی شکل دهند. در واقع، آنچه از عنوان کنسرت‌پرفورمنس و وعده تجربه‌ای فراتر از اجرای زنده انتظار می‌رفت، به‌طور کامل محقق نشد و اجرا بیش از آنکه به یک پرفورمنس موسیقایی نزدیک شود، حال و هوای یک کنسرت متعارف با چاشنی حرکات نمایشی را داشت.
