میراث ماندگار یک استاد

حشمت‌الله مهاجرانی
سرمربی پیشین تیم ملی فوتبال

حسن حبیبی، رفیق دیرینه‌ام، خبر رفتنت را که شنیدم، قلبم به درد آمد. باور فقدان مردی که سال‌های طولانی از زندگی‌ام را با او سهیم بودم، آسان نیست. از روزهای جوانی و خاطرات ورزشگاه گرفته تا سال‌های پرفرازونشیب زندگی، همیشه حضورت را در کنار خود احساس می‌کردم. تو برای من تنها یک دوست قدیمی نبودی؛ رفیقی واقعی بودی که معنای رفاقت را با رفتار و منش خود به تصویر می‌کشیدی. حسن جان، تو از آن آدم‌هایی بودی که ارزش وجودشان فراتر از عناوین و جایگاه‌های اجتماعی و ورزشی است. مردی با فضیلت‌های اخلاقی، قلبی بزرگ، روحی پاک و شخصیتی سرشار از صداقت و نجابت. مهربانی‌ات، وفاداری‌ات و صمیمیتی که در رابطه با دوستانت داشتی، از تو چهره‌ای ماندگار ساخته بود. در روزگاری که یافتن رفاقت‌های بی‌ریا دشوار شده، تو همواره نمونه‌ای از دوستی صادقانه و بی‌تکلف بودی. خاطرات مشترکمان در ورزشگاه، خنده‌ها، گفت‌وگوها و لحظه‌هایی که در کنار هم گذراندیم، اکنون به یادگارهایی ارزشمند تبدیل شده‌اند؛ گنجینه‌هایی که گذر زمان هرگز غبار فراموشی بر آنها نخواهد نشاند. شاید دیگر فرصتی برای دیدار و گفت‌وگو نداشته باشیم، اما یاد و خاطره‌ات همچنان در گوشه‌گوشه زندگی‌ام جاری خواهد بود. حسن عزیز، رفتنت برایم سنگین و جانکاه است. جای خالی‌ات را هیچ‌کس پر نخواهد کرد. دلم برایت تنگ می‌شود، رفیق همیشگی‌ام. روحت شاد و نام و یادت تا همیشه در قلبم زنده باد.
خداحافظ رفیق؛ رفاقت ما با رفتنت پایان نمی‌یابد.

نمونه تمام عیار نظم و انضباط 
محمد خاکپور
بازیکن پیشین تیم ملی فوتبال

حسن ‌آقای حبیبی نه‌تنها در فوتبال، بلکه در عرصه تربیت، پرورش و نهادینه ‌کردن نظم و انضباط نیز چهره‌ای کم‌نظیر و اسطوره‌ای بود. من افتخار شاگردی او را در تیم ارتش داشتم و در آن دوران درس‌های ارزشمندی آموختم؛ درس‌هایی که فراتر از فوتبال، در زندگی نیز به کارم آمد.
اخلاق، سرلوحه تمام رفتارهای او بود و خودش پیش از هر چیز، نمونه‌ای تمام‌عیار از نظم، انضباط و پایبندی به اصول به شمار می‌رفت. او به معنای واقعی کلمه یک الگو بود. یکی از ویژگی‌های برجسته حسن‌آقا، اعتماد و اعتقاد راسخ به بازیکنان جوان بود. او حتی با وجود محدودیت‌هایی که در تیم آرارات داشت، توانست نسل ارزشمندی از فوتبالیست‌ها را پرورش دهد. در تیم پاس نیز به جوان‌ها میدان می‌داد؛ بازیکنانی که بعدها به چهره‌های شناخته ‌شده و تأثیرگذار فوتبال ایران تبدیل شدند.
حسن حبیبی سرمایه‌ای بزرگ برای ورزش ایران بود؛ انسانی شریف که می‌توانست الگویی ماندگار برای مربیان فوتبال و سایر رشته‌های ورزشی باشد. او در عین جدیت و سختگیری، مهربانی بی‌دریغی به بازیکنانش داشت. رابطه‌اش با شاگردان، بیش از آنکه صرفاً رابطه مربی و بازیکن باشد، رنگ ‌و بوی رابطه پدر و فرزندی داشت، او نقش پدری را ایفا می‌کرد که تمام فرزندانش را با احترام دوست می‌داشت. معتقد بود همان‌طور که یک پدر برای تربیت فرزندش گاهی محبت می‌کند و گاهی سخت می‌گیرد، مربی هم باید با ترکیبی از مهر و انضباط، بازیکنانش را برای آینده‌ای بهتر پرورش دهد. این نگاه پدرانه، یکی از ماندگارترین ویژگی‌های شخصیت و مربیگری او بود.
 

 اسطوره مهربانی 
بیژن ذوالفقارنسب
مربی پیشین تیم ملی فوتبال

حسن آقای حبیبی، با وجود جدیت و انضباطی که در فوتبال داشت، شخصیتی فوق‌العاده مهربان، خوش‌اخلاق و قابل احترام بود؛ اسطوره‌ای که محبوبیتش را نه‌فقط از توانایی‌های فنی، بلکه از منش انسانی‌اش به دست آورده بود. همه دوستش داشتند، چراکه در کنار جایگاه برجسته‌اش در فوتبال، همواره فروتن بود و با هم‌تیمی‌هایش رفتاری صمیمانه داشت.
شخصیت منطقی و تأثیرگذار او به دوران بازیگری محدود نمی‌شد. زمانی هم که مربی شد، با شاگردانش رفتاری مثال‌زدنی داشت. کار کردن با حبیبی به معنای گذراندن یک دوره آموزشی و علمی در فوتبال بود. من سه سال در تیم ملی و ارتش‌های جهان شاگرد او بودم و بخش بزرگی از آموخته‌ها و پیشرفتم در فوتبال را مدیون او هستم. همان روزها به یکی از ارادتمندانش تبدیل شدم. او همیشه به من قوت‌قلب می‌داد و اعتمادبه‌نفسم را تقویت می‌کرد.
حبیبی در دوران بازیگری به‌ندرت اشتباه می‌کرد و در تمام سال‌های فعالیت ورزشی‌اش نیز با دقت، منطق و احترام رفتار می‌کرد. بازیکنان شهرستانی بسیاری با حضور در تیم پاس و کار زیر نظر او فرصت درخشش و رسیدن به تیم جوانان را پیدا کردند. همین توجه به استعدادها و احترام به بازیکنان، محبوبیتش را دوچندان کرد. حسن حبیبی و خوبی‌هایش هرگز فراموش نخواهند شد