در حافظه موقت ذخیره شد...
به بهانه درگذشت حسن حبیبی بازیکن و مربی تاریخ‌ساز فوتبال ایران
خداحافظ کاشف اسطوره‌ها
حبیبی را باید در میان مربیانی قرار داد که سهم مهمی در شکل‌گیری فوتبال نوین ایران داشتند. او به جای تکیه بر بازیکنان شناخته‌شده، به دنبال کشف استعدادهای تازه بود. بسیاری از بازیکنانی که بعدها به ستاره‌ها و نوابغ فوتبال ایران تبدیل شدند، از مسیری عبور کردند که حبیبی در آن نقش داشت. بازیکن‌سازی برای او یک انتخاب مقطعی نبود؛ بخش جدایی‌ناپذیر نگاهش به مربیگری بود. او به آینده فکر می‌کرد، حتی زمانی که دیگران تنها نتیجه مسابقه پیش رو را می‌دیدند.
اما در روایت شاگردانش، نام حبیبی با یک ویژگی دیگر هم همراه است: «پدری دلسوز». رابطه او با بازیکنان به تمرین و مسابقه ختم نمی‌شد. بسیاری از شاگردانش از مردی حرف می‌زنند که نسبت به آنها احساس مسئولیت داشت و پیوندی فراتر از رابطه حرفه‌ای میان مربی و بازیکن برقرار می‌کرد. برای همین، وقتی از حبیبی یاد می‌کنند، فقط از تاکتیک‌ها و تمرین‌هایش نمی‌گویند؛ از محبتی حرف می‌زنند که در سال‌های همکاری تجربه کرده‌اند.
این وجه از شخصیت او را باید در کنار منش اخلاقی‌اش دید. حسن حبیبی چه در دوران بازی و چه در سال‌های مربیگری، اصولی داشت که حاضر نبود برای رسیدن به نتیجه زیر پا بگذارد. در فوتبال پرتنش ایران، حفظ چنین معیاری ساده نبود؛ اما او اعتبار حرفه‌ای خود را با رفتار و پایبندی به اخلاق حفظ کرد. احترام شاگردانش نیز بیش از آنکه حاصل عنوان و جایگاهش باشد، از همین منش می‌آمد.
امروز فوتبال ایران یکی دیگر از چهره‌هایی را از دست داده که هم در ساختن بازیکنان سهم داشت و هم در شکل‌گیری نگاه حرفه‌ای به مربیگری. فقدان زنده یاد حسن حبیبی، بویژه در شرایطی که پرورش استعدادهای جوان همچنان از مسائل مهم فوتبال کشور است، یادآور ارزش نسلی از مربیان است که به جای مصرف کردن بازیکنان، برای رشد آنها سرمایه‌گذاری می‌کردند.
شاید هر یک از شاگردانش امروز خاطره‌ای جداگانه از او داشته باشند؛ یکی اولین فرصتی را به یاد بیاورد که در تیم به دست آورد، دیگری اعتمادی را که در روزهای تردید دریافت کرد و بازیکنی دیگر، رابطه‌ای را که از زمین فوتبال فراتر رفت. همین خاطرات است که نشان می‌دهد حبیبی در زندگی فوتبالی شاگردانش چه جایگاهی داشت.
استاد بازیکن‌ساز فوتبال ایران رفت، اما نامش فقط در فهرست مربیان تاریخ فوتبال ایران باقی نمی‌ماند. بازیکنانی که پرورش داد و شاگردانی که هنوز با احترام از او یاد می‌کنند، گویاترین بخش کارنامه حسن حبیبی هستند. مردی که برای فوتبال ایران بازیکن ساخت و برای بازیکنانش، پدر بود.
