جمشید خیرآبادی، مربی پیشین تیم ملی فرنگی در گفتوگو با «ایران»:
نباید روس‌ها را در المپیک دست‌کم بگیریم
مهری رنجبر / قهرمانی مقتدرانه تیم ملی کشتی فرنگی ایران در مسابقات جهانی آستانه و کسب ۹ مدال در ۱۰ وزن، نتیجه‌ای تاریخی بود که بار دیگر قدرت فرنگی‌کاران ایران را به رخ رقبای جهانی کشید. شاگردان حسن رنگرز با این عملکرد نشان دادند که می‌توانند در مسیر المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس نیز مدعی باشند؛ مسیری که در کنار آمادگی فنی و بدنی، به انتخاب درست نفرات و شناخت رقبا نیاز دارد. جمشید خیرآبادی، مربی پیشین تیم ملی کشتی فرنگی، این قهرمانی را شاهکاری کم‌نظیر در تاریخ ورزش می‌داند و معتقد است بازگشت روس‌ها، مهم‌ترین تهدید پیش روی ایران در المپیک خواهد بود. او در گفتوگو با «ایران» از دلایل این موفقیت، وضعیت اوزان ۶۰ و ۷۷ کیلوگرم و شرایط رقابت برای رسیدن به ترکیب المپیکی تیم ملی می‌گوید.
قهرمانی تیم ملی کشتی فرنگی در مسابقات جهانی را می‌توان بهترین اتفاق ممکن برای این رشته دانست؟
این قهرمانی استثنایی، نه‌تنها در تاریخ کشتی، بلکه در تاریخ ورزش نیز اتفاقی کم‌نظیر است و باید تبریک گفت. کسب ۹ مدال جهانی در ۱۰ وزن، واقعاً کار دشوار و بی‌نظیری است. معمولاً مسابقات جهانی سال قبل از المپیک سخت‌ترین رقابت و مسابقات جهانی سال بعد از المپیک، از نظر شرایط رقابت، آسان‌تر است. در این دوره، همه تیم‌ها برای شناخت ترکیب خود در المپیک به میدان آمدند.
از طرفی، مسابقات قهرمانی جهان و آسیا در مسیر آماده‌سازی برای رقابت‌های جهانی و المپیک اهمیت دارند و کشورها در المپیک با تمام سرمایه‌های خود حاضر می‌شوند. ارزش مدال المپیک برای کشورها بسیار بالاست و به همین دلیل آنها، همه امکانات نرم‌افزاری، سخت‌افزاری و تدارکاتی خود را بسیج می‌کنند تا ورزشکارانشان به مدال برسند. تیم ملی کشتی فرنگی ایران نیز با تمرین در شرایط سخت و دشوار، به قهرمانی جهان رسید و شاهکار کرد. این موفقیت، نشاط و شادی را به مردم هدیه داد.
دلیل درخشش کشتی فرنگی ایران را باید در تدارکات و تمرینات مناسب جست‌وجو کرد؟
امکانات فدراسیون کشتی ایران در دنیا کم‌نظیر است. حتی در ۸۰ کشوری که دیده‌ام، امکانات بسیاری از فدراسیون‌های کشتی به یک‌دهم امکانات ایران هم نمی‌رسد. در واقع، فدراسیون کشتی به اندازه کل ورزش ایران هزینه می‌کند و باید از توانایی مدیریتی رئیس فدراسیون نهایت استفاده را برد.
نتیجه این سرمایه‌گذاری‌ها، کسب مدال‌های جهانی و قهرمانی در مسابقات بین‌المللی است. چنین اتفاقی روحیه و اعتمادبه‌نفس ورزشکاران را افزایش می‌دهد و باعث می‌شود کشتی‌گیران تمرینات سخت و طاقت‌فرسا را با انگیزه و علاقه بیشتری انجام دهند.
دو وزن ۶۰ و ۷۷ کیلوگرم همچنان پاشنه آشیل کشتی فرنگی ایران محسوب می‌شوند؟
ایران در دو وزن ۶۰ و ۷۷ کیلوگرم، در مقایسه با برخی اوزان دیگر، شرایط ضعیف‌تری در المپیک داشته است. سال‌ها مهره مناسبی در این دو وزن نداشتیم و حتی پنج سال در مسابقات جهانی مدال نگرفتیم. خدا را شکر که اکنون دو، سه کشتی‌گیر کارآمد داریم و تفکرات حسن رنگرز هم جواب داده است.
البته ضعف در وزن ۷۷ کیلوگرم تا حدودی طبیعی است؛ زیرا وزن طبیعی افراد متفاوت است و وزن ۷۷ کیلوگرم در محدوده‌ای قرار دارد که انتخاب و حفظ شرایط بدنی مناسب برای آن دشوارتر است. با وجود این کشتی‌گیرانی مانند عبدولی، اسکو و علی‌نژاد امیدوارکننده هستند. این جوانان می‌توانند با حضور در میدان‌های بین‌المللی، تجربه بیشتری کسب کنند و برای المپیک آماده‌تر شوند.
حتی در وزن ۶۰ کیلوگرم نیز می‌توانیم روی پیام احمدی، کشتی‌گیر وزن ۵۵ کیلوگرم، برای المپیک ۲۰۲۸ حساب کنیم. از آنجا که وزن ۵۵ کیلوگرم در المپیک وجود ندارد، می‌توانیم او را برای حضور در وزن ۶۰ کیلوگرم آماده کنیم.
انتخاب نفرات آماده برای حضور در المپیک ۲۰۲۸، کار حسن رنگرز را دشوار نمی‌کند؟
خوشبختانه حدود پنج سال است که ترکیب تیم‌های ملی برای مسابقات، بویژه المپیک، از طریق چرخه انتخابی مشخص می‌شود. این چرخه بسیار مؤثر است و کمک می‌کند حق به حقدار برسد. بنابراین، هرچند انتخاب نفرات کار دشواری است، اما چرخه انتخابی بهترین راهکار به شمار می‌رود؛ زیرا رقابت میان فرنگی‌کاران را افزایش می‌دهد و بلیت المپیک به بهترین نفرات می‌رسد.
حتی اگر قهرمان جهان از رقیب جوان خود شکست بخورد، فرصت دیگری به او داده می‌شود تا در میدان بین‌المللی توانایی‌هایش را نشان دهد. بر این اساس هرکدام از این دو کشتی‌گیر که نتیجه بهتری بگیرد، شانس بیشتری برای حضور در ترکیب تیم ملی خواهد داشت.
المپیک با همه میدان‌های دیگر تفاوت دارد و جای ورزشکاران بی‌تجربه و کسانی نیست که اشتباهات زیادی مرتکب می‌شوند. در این رقابت‌ها، ورزشکاران باتجربه و کم‌اشتباه شانس بیشتری برای موفقیت دارند. البته این به معنای محدود بودن ترکیب المپیکی به نامداران نیست؛ جوانان باتجربه نیز می‌توانند در جمع المپیکی‌ها قرار بگیرند. فراموش نکنید که در المپیک، مدال به کشتی‌گیرانی می‌رسد که تجربه بیشتری دارند و درصد اشتباهاتشان کمتر است. هرچه اشتباه کمتر باشد، شانس کسب مدال خوش‌رنگ‌تر افزایش پیدا می‌کند.
حضور آذربایجان با هدایت محمدبنا، بازگشت روس‌ها و حضور آمریکا به‌عنوان میزبان المپیک، کار ایران را برای درخشش در لس‌آنجلس دشوارتر نمی‌کند؟
محمد بنا استاد همه ماست، اما فاصله کشتی فرنگی آذربایجان با ایران زیاد است. من هم تجربه سرمربیگری این تیم را داشتم و توانستم جایگاه تیم هفدهم جهان را به رتبه سوم برسانم. آذربایجان در مسابقات جهانی به رتبه دوم رسید و در این دوره نیز با اختلاف
۸۸ امتیاز نایب‌قهرمان شد. بنابراین، نباید حضور این تیم را به دغدغه اصلی کشتی فرنگی ایران تبدیل کنیم.
اما بازگشت روسیه به کشتی خطرناک است. آمریکا نیز با وجود میزبانی المپیک، در کشتی فرنگی در سطحی نیست که بتوان آن را رقیبی هم‌تراز ایران دانست. در شرایط فعلی، تمرکز اصلی کادر فنی تیم ملی باید روی کشتی فرنگی روسیه باشد؛ زیرا این کشور برای المپیک برنامه‌ریزی کرده و بدون شک یکی از جدی‌ترین رقبای ایران خواهد بود. در کنار روسیه نیز نباید از ستاره‌های شاخص آذربایجان، گرجستان، ارمنستان و کشورهای اروپایی غافل شد.
