در حافظه موقت ذخیره شد...
مبارزه عربی برای استقلال: مصر، عراق و اردن‌علیا از دوره بین دو جنگ جهانی تا ۱۹۴۵
مبارزه برای قدرت در مصر در دوره بین دو جنگ جهانی
اگرچه مصر در طول جنگ جهانی اول از تبدیل شدن به میدان نبرد مستقیم مصون ماند، اما در سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ با سختی‌های شدیدی مواجه شد. تصمیم بریتانیا برای استفاده از این کشور به‌عنوان نقطه شروع هر دو حمله گالیپولی و سوریه، به معنای به‌کارگیری منابع مادی و انسانی مصر در خدمت تلاش‌های جنگی متفقین بود. حیوانات اهلی و محصولات کشاورزان مصادره شدند و هزاران دهقان به اجبار به خدمت در گروه‌های کارگری غیرنظامی درآمدند و وادار شدند همراه ارتش بریتانیا در حمله به سوریه عثمانی شرکت کنند. ساکنان روستاها و شهرها به یکسان از پیامدهای تورم و کمبود کالاهای ضروری رنج بردند.اعلام بریتانیا مبنی بر قیمومت بر مصر و اعمال حکومت نظامی در سال ۱۹۱۴، فعالیت‌های سیاسی داخلی را به‌طور کامل متوقف ساخت. قیمومت بریتانیا، در عمل چهار قرن حاکمیت عثمانی را پایان داد. حاکمان مصر مدت‌ها تلاش کرده بودند تا خود را از سلطه استانبول رها کنند، اما هرگز تصور نمی‌کردند که کنترل سلطان عثمانی با فرمانبری از کمیسر عالی بریتانیا جایگزین شود. افزون بر این، مصری‌ها از مشارکت اجباری خود در جنگ علیه یک دولت اسلامی دیگر که پیوندهای تاریخی و دینی عمیقی با آن داشتند، خشنود نبودند. با پایان جنگ، نارضایتی‌ها به شکل بی‌قراری مداوم در تمام سطوح جامعه مصر تبلور یافت. در میان نخبگان، احساسات قوی برای خودگردانی، با اظهارات رئیس‌جمهوری ایالات متحده، وودرو ویلسون، درباره حق تعیین سرنوشت تحریک شد. اما، تجربه جنگ به سیاست‌گذاران بریتانیایی نشان داده بود که مصر تا چه اندازه برای حفظ منافع امپریالیستی لندن حیاتی است و هیچ احتمالی برای خروج داوطلبانه از این کشور وجود نداشت. همان‌طور که لرد لوید در سال ۱۹۲۹ در مجلس عوام اعلام کرد: «تنها مکانی که می‌تواند کانال سوئز را به‌طور اقتصادی و کافی حفظ کند، قاهره است.» با این حال، اقدامات چند نفر از نخبگان مصری، احساسات ضدبریتانیایی موجود را به شورشی ملی تبدیل کرد که بریتانیایی‌ها را غافلگیر ساخت و آنها را وادار کرد برای استمرار حضور خود در مصر، به دنبال راه‌حلی مبتنی بر توافق و مذاکره باشند.
