در حافظه موقت ذخیره شد...
«ایران» ضرورت بازنگری در عملکرد کاروان‌های آسیایی و پارآسیایی ناگویا را بررسی می‌کند
فدراسیون‌ها در ایستگاه پاسخگویی
اظهارات وزیر ورزش و جوانان درباره ضرورت آسیب‌شناسی رشته‌های مدال‌آور و تأکید بر اینکه فدراسیون‌ها باید به وعده‌های خود عمل کنند، نشان می‌دهد که ادامه این روند نمی‌تواند بدون ارزیابی جدی باقی بماند. وقتی مدیران فدراسیون‌ها پیش از اعزام از اهداف و ظرفیت‌های مدال‌آوری سخن می‌گویند، باید پس از پایان رقابت‌ها نیز درباره میزان تحقق وعده‌های خود پاسخگو باشند. هرچند نتیجه در ورزش به عوامل متعددی وابسته است، فاصله میان پیش‌بینی و عملکرد باید با دلایل فنی و مستند توضیح داده شود.
برگزاری نشست‌های تخصصی برای بررسی نتایج، گامی ضروری است؛ اما ارزش این جلسات به تصمیم‌هایی بستگی دارد که پس از آنها اتخاذ می‌شود. اگر آسیب‌شناسی به ارائه گزارش‌های کلی و تکرار دلایل ناکامی محدود بماند، نمی‌توان انتظار داشت مشکلات گذشته برطرف شوند. هدف باید شناسایی دقیق نقاط ضعف، تعیین مسئولیت‌ها و تدوین برنامه‌های اصلاحی باشد.
فدراسیون‌ها در این میان مسئولیت مستقیمی بر عهده دارند. برنامه‌ریزی فنی، کیفیت اردوها، انتخاب کادرهای مربیگری، شناسایی استعدادها و پشتوانه‌سازی، بخش مهمی از وظایف آنهاست. البته هر ناکامی را نمی‌توان به ضعف مدیریت نسبت داد. آسیب‌دیدگی، تغییر سطح رقابت، کمبود استعدادهای جایگزین و افت نسل پیشین نیز ممکن است در نتایج تأثیرگذار باشند. تفاوت میان این عوامل و ضعف‌های مدیریتی باید با بررسی داده‌های فنی و روند عملکرد ورزشکاران مشخص شود. هدف از آسیب‌شناسی، یافتن مقصر نیست؛ بلکه جلوگیری از تکرار کاستی‌هایی است که امکان اصلاح آنها وجود دارد.
مسئولیت بررسی عملکرد تنها بر عهده فدراسیون‌ها نیست. وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک نیز باید نظارت مؤثرتری بر اجرای برنامه‌های مصوب داشته باشند. نظارت نباید به روزهای پس از پایان مسابقات محدود شود؛ زیرا شناسایی دیرهنگام ضعف‌ها، فرصت اصلاح را از بین می‌برد.
تعیین شاخص‌های مشخص برای سنجش پیشرفت ورزشکاران، ارزیابی دوره‌ای برنامه‌های آماده‌سازی و بررسی نحوه استفاده از منابع، می‌تواند به افزایش پاسخگویی کمک کند. اگر فدراسیونی از برنامه عقب مانده است، باید این فاصله در زمان مناسب شناسایی شود. چنانچه ضعف مدیریتی نیز محرز باشد، نتایج ارزیابی باید در تصمیم‌های اجرایی و مدیریتی اثر بگذارد.
اهمیت این بازنگری با نزدیک شدن به بازی‌های المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس بیشتر می‌شود. ارزیابی وضعیت ورزشکاران مستعد کسب سهمیه و مدال، بررسی کیفیت کادرهای فنی، توجه به پشتوانه‌های جوان و برنامه‌ریزی برای حضور هدفمند در رقابت‌های بین‌المللی باید در اولویت قرار گیرد. هر رشته نیز متناسب با شرایط و سطح رقابت جهانی، به برنامه‌ای اختصاصی نیاز دارد؛ نه نسخه‌ای یکسان که تفاوت ظرفیت‌ها و نیازهای فنی را نادیده بگیرد.
ورزش ایران برای عبور از چالش‌های موجود، بیش از وعده‌های امیدوارکننده به مدیریت پاسخگو و برنامه‌های قابل سنجش نیاز دارد. نتایج بازی‌های آسیایی و پاراآسیایی باید مبنای اصلاح رویه‌ها قرار گیرد و فدراسیون‌ها درباره تعهدات و عملکرد خود توضیح روشن ارائه دهند.
اکنون پرسش کلیدی این است که برنامه‌های فدراسیون‌ها تا چه اندازه اجرا شده و دستگاه‌های ناظر چگونه بر تحقق آنها نظارت کرده‌اند؟ اگر آسیب‌شناسی به تغییر در شیوه مدیریت، ارتقای کیفیت آماده‌سازی و افزایش پاسخگویی منجر نشود، احتمال تکرار افت‌ها در رویدادهای آینده همچنان وجود
خواهد داشت.
