الهه احمدی
قهرمان تیراندازی جهان

تجربه نشان داده است که با وجود برخی مشکلات و سختی‌هایی که بانوان ورزشکار با آن روبه‌رو هستند، انگیزه مضاعف و اراده آنها برای موفقیت، زمینه‌ساز افزایش مدال‌آوری‌شان شده است؛ موفقیتی که بیش از پیش ضرورت سرمایه‌گذاری در ورزش زنان را به مسئولان یادآوری می‌کند.
در بازی‌های آسیایی ناگویا، دختران ایران بارها تاریخ‌ساز شدند و اولین‌ها را رقم زدند. این دستاوردها بار دیگر نشان داد که زنان ورزشکار ایران نیز همانند مردان، برای رسیدن به قله‌های ورزش به حمایت، توجه و فراهم شدن امکانات مناسب نیاز دارند. آنها ثابت کرده‌اند که اگر فرصت برابر و حمایت کافی در اختیارشان قرار گیرد، می‌توانند فراتر از انتظارات ظاهر شوند و افتخاراتی بزرگ برای ورزش کشور رقم بزنند.
کسب مدال در رشته وزنه‌برداری بانوان برای اولین بار، نمونه‌ای روشن از اهمیت برنامه‌ریزی بلندمدت در ورزش است. به باور من، این موفقیت را نمی‌توان تنها حاصل عملکرد یک سال اخیر دانست؛ بلکه باید ریشه‌های آن را در سال‌هایی جست‌وجو کرد که ایده توسعه وزنه‌برداری زنان شکل گرفت و برای تحقق آن برنامه‌ریزی شد. از زمانی که سجاد انوشیروانی به ظرفیت‌های وزنه‌برداری بانوان اندیشید و برای آینده این رشته برنامه ریخت، مسیری آغاز شد که ثمره آن امروز در قالب مدال و افتخار نمایان شده است. این تجربه نشان می‌دهد که موفقیت‌های بزرگ ورزشی، حاصل تصمیم‌های به‌موقع، نگاه آینده‌نگر و استمرار در اجرای برنامه‌ها هستند.
مدال‌های ساغر مرادی، فاطمه مجلل، کاتای تیمی و دیگر مدال‌آوران ایران نیز باید در همین چارچوب ارزیابی شوند. این افتخارات حاصل سال‌ها تلاش ورزشکاران، مربیان و مدیرانی است که در دوره‌های گذشته برای توسعه رشته‌های مختلف زحمت کشیده‌اند و زمینه رشد نسل امروز را فراهم کرده‌اند. نهالی که سال‌ها پیش کاشته شده، اکنون به بار نشسته است. یکی از مهم‌ترین وظایف مدیران ورزشی، حفظ این دستاوردها و فراهم کردن شرایطی است که نسل بعدی ورزشکاران بتواند بر پایه موفقیت‌های امروز، به نتایجی بهتر دست پیدا کنند.
اکنون در سال پیش رو، رقابت‌های انتخابی و کسب سهمیه المپیک لس‌آنجلس بخش مهمی از تقویم ورزش کشور را به خود اختصاص خواهد داد. در چنین شرایطی، نمی‌توان برنامه‌ریزی برای آینده را به روزهای نزدیک به مسابقات موکول کرد. استراتژی توسعه ورزش باید از همان روزهای پس از المپیک پاریس تدوین و اجرا می‌شد تا نتایج آن در مسیر آماده‌سازی برای المپیک بعدی نمایان شود. برنامه‌ریزی برای موفقیت در المپیک، فرآیندی بلندمدت است که به شناخت استعدادها، شناسایی نقاط ضعف، تأمین منابع مالی و ایجاد زیرساخت‌های لازم نیاز دارد.
از روزی که مشعل بازی‌های آسیایی ناگویا خاموش شد و میزبانی دوره بعد به دوحه قطر سپرده شد، باید برنامه‌ریزی برای حضور قدرتمندتر در رویدادهای آینده آغاز می‌شد. اکنون مهم‌ترین مسأله پیش روی ورزش ایران، شناسایی و حمایت هدفمند از ستاره‌هایی است که در بازی‌های کشورهای اسلامی، بازی‌های آسیایی ناگویا، بازی‌های جوانان آسیا و رقابت‌های جهانی مدال کسب کرده‌اند. در کنار آنها، ورزشکارانی نیز وجود دارند که شاید به مدال نرسیده باشند، اما عملکرد درخشان آنها نشان داده است که ظرفیت حضور در سطح بالای رقابت‌های بین‌المللی را دارند.
تحقق این اهداف، نگاه ویژه مسئولان و تخصیص بودجه متناسب با نیازهای ورزش زنان را می‌طلبد. فراهم کردن امکانات مطلوب، ایجاد شرایط حرفه‌ای برای تمرین و مسابقه و توجه به نیازهای ورزشکاران زن، هزینه‌ای اضافی نیست، بلکه سرمایه‌گذاری برای آینده ورزش ایران است. اگر قرار است تعداد مدال‌های دختران ایران در المپیک افزایش یابد، باید از هم‌اکنون زمینه این موفقیت را فراهم کرد و حمایت‌ها را از سطح شعار و تقدیرهای مقطعی به برنامه‌های عملی و مستمر ارتقا داد.
دختران ایران ثابت کرده‌اند حتی در رشته‌هایی که سال‌ها کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند و فرصت چندانی برای رشد و دیده شدن نداشته‌اند، توانایی مدال‌آوری دارند. این واقعیت باید نگاه جامعه و مدیران را نسبت به ورزش زنان تغییر دهد. اعتماد به توانایی‌های بانوان ورزشکار، زمانی معنا پیدا می‌کند که با حمایت عملی، تخصیص منابع و فراهم کردن فرصت‌های برابر همراه  باشد.