در حافظه موقت ذخیره شد...
پگاه زنگنه، سرمربی تیم ملی کاراته زنان در گفت‌و‌گو با «ایران»:
قهرمانی بدون حمایت پایدار ممکن نیست
پریسا غفاری / کاراته بانوان ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا، در کنار فرازونشیب نتایج انفرادی، با کسب مدال نقره کاتای تیمی دستاوردی تاریخی را رقم زد؛ مدالی که برای اولین بار در این بخش به نام دختران کاراته ایران ثبت شد. موفقیتی که از توانمندی و ظرفیت بالای بانوان کاراته‌کا حکایت دارد و می‌تواند چشم‌انداز تازه‌ای برای آینده این رشته ترسیم کند. پگاه زنگنه، سرمربی تیم ملی کاراته بانوان، با ارزیابی عملکرد ملی‌پوشان در ناگویا، از دلایل نتایج کومیته انفرادی، ضرورت آسیب‌شناسی عملکرد تیم، امید به بازگشت کاراته به المپیک و نیاز به حمایت مالی برای توسعه کاراته بانوان می‌گوید.
یکی از اتفاقات ویژه کاراته بانوان ایران در ناگویا، حضور در بخش کاتای تیمی و کسب مدال نقره بود؛ موفقیتی که از نگاه سرمربی تیم ملی، فراتر از ارزش معمول یک مدال نقره است. زنگنه با اشاره به اهمیت این دستاورد تاریخی عنوان می‌کند: «برای اولین بار در تاریخ کاراته، بانوان ما در کاتاهای تیمی بازی‌های آسیایی شرکت کردند و مدال نقره درخشانی هم کسب شد. این مدال به اندازه طلا ارزش داشت، چراکه اولین حضور زنان در چنین رویداد بزرگی بود؛ آن هم در ژاپن که مهد کاراته جهان است.»
نتایج کومیته انفرادی دختران ایران در ناگویا، برخلاف انتظارات، با موفقیت‌های بخش کاتای تیمی همراه نشد. آسیب‌دیدگی برخی ملی‌پوشان و تغییر وزن دو ورزشکار از جمله عواملی بود که بر شرایط آمادگی آنها تأثیر گذاشت. پگاه زنگنه که خود مدال برنز بازی‌های آسیایی جاکارتا را در کارنامه دارد، درباره عملکرد فاطمه صادقی و آتوسا گلشادنژاد توضیح می‌دهد: «با توجه به آسیب‌دیدگی‌هایی که دو بازیکن خوب ما، فاطمه صادقی و آتوسا گلشادنژاد، داشتند، تغییر وزن آنها انجام شد و نتوانستند در سطح آمادگی بالایی ظاهر شوند. اما در ورزش همیشه یک طرف برد است و طرف دیگر باخت و باید به ورزشکار هم حق داد که یک روز در اوج نباشد.»
سرمربی تیم ملی کاراته بانوان از انجام آسیب‌شناسی پس از بازگشت به تهران خبر می‌دهد و می‌گوید: «در ناگویا به آنچه از دختران انتظار داشتیم، نرسیدیم. پس در بازگشت آسیب‌شناسی کردیم و نقاط ضعف آنها مورد ارزیابی قرار گرفت تا بتوانند در جام جهانی چین که بانوان برای اولین بار در بخش تیمی شرکت می‌کنند، صاحب مدال شوند.»
کاراته در فهرست رشته‌های المپیکی لس‌آنجلس حضور ندارد، اما زنگنه امیدوار است این رشته در بازی‌های ۲۰۳۲ استرالیا بار دیگر فرصت حضور در بزرگ‌ترین رویداد ورزشی جهان را پیدا کند. او دراین باره می‌گوید: «کاراته رشته‌ای زیبا، مهیج و صاحب سبک است. آرزوی همه کاراته‌کاهای جهان این است که بتوانند در کنار مستعدان المپیک روی تاتامی بروند. بنابراین باید فدراسیون جهانی و تمامی رؤسای فدراسیون‌ها تلاش کنند تا کمیته بین‌المللی المپیک را راضی کنند. در ایران هم با توجه به حمایتی که بیشتر از ورزش بانوان می‌شود، به‌خصوص در فدراسیون کاراته، معتقدم دختران ما شایسته المپیکی شدن هستند.»
نبود لیگ منظم و کمبود حامیان مالی از دیگر موضوعاتی است که سرمربی تیم ملی کاراته بانوان به آن اشاره می‌کند. به اعتقاد او، تداوم موفقیت‌های بین‌المللی دختران نیازمند فراهم شدن شرایط مناسب برای فعالیت مستمر ورزشکاران در داخل کشور است. پگاه زنگنه با تأکید بر ضرورت ورود بخش خصوصی می‌گوید: «متأسفانه سال‌هاست که لیگ بانوان به‌صورت جدی برگزار نمی‌شود و نبود اسپانسر چالش بزرگی برای کاراته دختران است. هنوز این خلأ پابرجاست و فکر می‌کنم اکنون زمان مناسبی است که با توجه به نتایج فوق‌العاده دختران در میادین جهانی، صاحبان صنایع وارد عرصه حمایت شوند. اگر این اتفاق رخ دهد، قطعاً کمک بزرگی به پیشرفت تیم ملی کاراته بانوان خواهد کرد.»
