در حافظه موقت ذخیره شد...
روایت عضو هیات علمی دانشگاه تهران از خروج چین از بازار انرژی ایران
سید نصرالله ابراهیمی در این خصوص گفت: «وقتی در دوره‌ای که شرکت‌های چینی برای اولین بار وارد صنعت نفت و گاز ایران شدند، شرکت‌های بزرگ اروپایی مانند توتال، شل و استات‌اویل نیز در ایران فعالیت می‌کردند و شاید برخی از دوستان ما تمایل چندانی به همکاری با شرکت‌های نفتی چینی نداشتند.»
وی افزود: « به یاد دارم زمانی که چینی‌ها قصد داشتند در میدان نفتی یادآوران سرمایه‌گذاری کنند، برای ورود به کشور و سرمایه‌گذاری در این میدان، شرط‌هایی برای آنها مطرح شد. با این حال، شرکت‌های نفتی چین رویکردی حرفه‌ای داشتند و مخالفتی با حضور شرکت‌های دیگر نکردند. آنها اعلام کردند که اگر صنعت نفت ایران می‌خواهد شرکت‌های چینی و اروپایی در پروژه‌هایش فعالیت کنند، آمادگی همکاری دارند.»
ابراهیمی عنوان کرد:« با تشدید تحریم‌ها، در سال ۲۰۰۴ قراردادی برای میدان یادآوران منعقد کردیم، اما در سال ۲۰۰۶، طرف چینی از ایران رفت. در عمل، با وجود این اتفاق، شرکت چینی اعلام کرد که می‌تواند به‌عنوان مشاور در کنار پروژه باقی بماند و مانعی برای ادامه کار ایجاد نکرد. ما مذاکرات را ادامه دادیم و قرارداد بستیم، اما حدود یک تا دو سال طول کشید تا مجوزهای لازم در فرآیند دیوان‌سالاری و بروکراسی ایران صادر شود.»
این عضو هیأت علمی دانشگاه در ادامه بیان کرد: «بعدها، با امضای برجام، قرارداد فاز ۱۳ را با شرکت سی‌ان‌پی‌سی منعقد کردیم و توتال را نیز در کنار این شرکت قرار دادیم تا یک مشارکت سه‌جانبه شکل بگیرد که توتال در آن نقش راهبر را برعهده داشت. با این حال، توتال قرار نبود سرمایه یا تجهیزات وارد کند و مسئولیت آن صرفاً به بخش مهندسی محدود می‌شد.»
ابراهیمی ادامه داد:« در دوره اجرای برجام، زمانی که من دیگر مدیر شرکت نبودم و به‌عنوان مشاور عالی وزیر نفت فعالیت می‌کردم، یکی از همکاران ما در شرکت نفت طی ابلاغیه‌ای قرارداد معتبر را فسخ کرد. این اتفاق موجب ناراحتی زیادی شد. شرکت چینی نیز از میدان خارج شد و با وجود این شرایط، هماهنگی لازم برای ادامه همکاری با آن انجام نشد. برای شرکت‌های چینی، ورود به بازار انرژی ایران به این معنا بود که هرگاه پروژه‌ای وجود داشته باشد و امکان تأمین مالی و اجرای پروژه‌های نفت و گاز فراهم شود، آمادگی ورود و سرمایه‌گذاری دارند. با این حال، تحریم‌ها تشدید شد و من تأیید می‌کنم رفتار صنعت نفت و گاز ایران با این شرکت‌ها همواره با مهربانی و همراهی لازم همراه نبود. همین مسأله باعث شد چینی‌ها به‌تدریج تصمیم بگیرند از بازار ایران فاصله بگیرند و به بازار رقبای ما از جمله قطر، توجه بیشتری نشان دهند. وقتی فاز ۱۳ را به آنها واگذار نکردیم، آنها به سمت قطر رفتند و در طرف دیگر میدان مشترک سرمایه‌گذاری کردند.»
