در حافظه موقت ذخیره شد...
واکنش سخنگوی وزارت خارجه به ادعای وزیر خارجه آمریکا در آتن:
تحریف تاریخ برای توجیه جنگ‌طلبی آمریکا
روبیو مدعی شد که در سال ۴۸۰ پیش از میلاد، ارتش خشایارشا به این شهر رسید و معابدش را نابود کرد و مردم را کشت. این ارتش همچنین قلعه آکروپلیس را محاصره کرد و مقدسات این مکان را به خاک و خون کشید. اما وقتی مردم آن برگشتند، باقی‌مانده‌های شکسته را جمع و تمدن خود را احیا کردند.
در واکنش به این سخنان روبیو، بقایی در شبکه ایکس نوشت: مارکو روبیو در آکروپولیس، با ارائه روایتی انحرافی، تاریخ غرب را-از یونان باستان تا آمریکای ترامپ-به خطی مستقیم و یکپارچه فرو کاسته است. این دقیقاً مصداق آناکرونیسم است: تحریف زمان تاریخی از طریق درهم‌آمیختن ناشیانه مفاهیمی چون یونان، روم، مسیحیت، اروپا، آمریکا و سرانجام «اول آمریکا».
وی تأکید کرد: گویی آمریکا به این نتیجه رسیده است که بهتر است به جای قلدری عریان با زبان گاوچران‌ها، سیاست ارعاب و زور خود را زیر چراغ‌های زیبای نئونِ «فلسفه تاریخ» برای دنیا توجیه کند.
سخنگوی دستگاه دیپلماسی افزود: روبیو مفهوم یونانی «توموس» را از زمینه تاریخی و فلسفی آن جدا کرده و آن را به ستایش قدرت، رقابت و اراده ملی بازتعریف می‌کند.
اما تناقض بنیادی اینجاست که یونان فقط صحنه نمایش قدرت و شکوه نبود؛ یونان زادگاه تراژدی تکبر و تجاوز نیز بود (اسطوره تروا و ایلیاد هومر)، خاستگاه نقد قدرت بود (تاریخ جنگ پلوپونزی توسیدید)، زادگاه فلسفه سیاسی بود (جمهوری افلاطون و سیاست ارسطو) و زادگاه پرسش از حدود قدرت و مسئولیت انسان بود (آنتیگونه و اُدیپ شهریار سوفوکل).
روبیو این نیمه دیگر را حذف می‌کند تا تاریخ را از عرصه پرسش و نقادی خالی کرده و آن را به ابزاری برای مشروعیت‌بخشی سیاسی تبدیل کند. آنچه او عرضه می‌کند فلسفه تاریخ نیست؛ بلکه نسخه‌ای دستکاری‌شده و انحرافی از تاریخ است که برای توجیه سیاست‌های ستیزه‌جویانه و جنگ‌طلبانه دولت آمریکا و برساختن یک اسطوره سیاسی طراحی شده است؛ تقلایی عامدانه برای بازسازی گذشته به شکلی که سیاست امروز آمریکا، «اجتناب‌ناپذیر» و از حیث تاریخی «مقدر» به نظر برسد.
سخنگوی وزارت امور خارجه تصریح کرد: هنگامی‌که تاریخ به ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به قدرت تبدیل شود، گام بعدی دیگر «فهم گذشته» نیست؛ بلکه «تقدیس قدرت» فی‌نفسه است.
وی هشدار داد: خطر این روایت انحرافی از تاریخ، صرفاً در بازخوانی نادرست وقایع گذشته نیست بلکه در مصادره به مطلوب گذشته در جهت مشروعیت‌بخشی به زور عریان و تقدیس آن در حال حاضر است.
