علی موسوی، بازیکن پیشین تیم ملی فوتبال در گفت‌و‌گو با «ایران»:

فوتبال ایران سقوط آزاد در آسیا را تجربه می‌کند

مهری رنجبر / فوتبال ایران در سال‌های اخیر بیش از آنکه برای ساختن آینده برنامه داشته باشد، درگیر نتیجه‌گیری‌های مقطعی شده است؛ رویکردی که به اعتقاد علی موسوی، کارشناس فوتبال، حالا آثار خود را در تیم ملی و حتی ساختار فوتبال پایه نشان می‌دهد. ناکامی تیم ملی در دو بازی تدارکاتی برابر ازبکستان و روسیه، آن هم در شرایطی که ترکیب تیم ملی تفاوت چندانی با ترکیب جام جهانی نداشت و تغییر محسوسی در مسیر جوانگرایی دیده نشد، از نگاه موسوی تنها یک اتفاق مقطعی نیست، بلکه نشانه‌ای از عقبگرد فوتبال ایران است؛ عقبگردی که ریشه آن را باید در سال‌های کم‌توجهی به بازیکن‌سازی جست‌وجو کرد.

موسوی در گفت‌وگو با «ایران» درباره شرایط تیم ملی و نگاه نتیجه‌گرای حاکم بر آن می‌گوید: «شرایط تیم ملی ما طوری است که مربی تیم نتیجه‌گراست و می‌خواهد همان لحظه نتیجه بگیرد، بدون اینکه فشاری تحمل کند، در حالی که برنامه‌ریزی ندارد. بازیکنان باید پروسه بالا رفتن پله‌پله از تیم نوجوانان تا تیم ملی را طی کنند تا پخته و باتجربه شوند و بتوانند در جام جهانی به تیم ملی کمک کنند. اما حالا شرایط تیم ملی فوتبال به حدی وخیم شده که هم‌ردیف تیم‌های درجه دو و سه آسیا قرار گرفته است.»
بازیکن پیشین تیم ملی فوتبال معتقد است، مشکل فوتبال ایران تنها به تیم ملی بزرگسالان محدود نمی‌شود و ریشه آن را باید در سال‌هایی جست‌وجو کرد که مسیر پرورش بازیکنان جوان به درستی طی نشده است. موسوی درباره افت فوتبال ایران در رقابت‌های آسیایی تأکید می‌کند: «فوتبال ایران ۱۵، ۱۶ سالی است که نه با تیم ملی در جام ملت‌های آسیا نتیجه گرفته و نه با تیم‌های باشگاهی. صعود تیم ملی به جام جهانی فوتبال هم کار شاقی نیست، چرا که همه تیم‌های آسیایی به جز مالدیو و ویتنام هم به آن صعود کردند، ولی جایی که باید، یعنی آسیا، دستش خالی مانده است.»
به اعتقاد این کارشناس، یکی از مهم‌ترین نشانه‌های این وضعیت، کمبود بازیکنان جوانی است که بتوانند در سطح بین‌المللی تأثیرگذار باشند. علی موسوی در این باره می‌گوید: «ما بازیکن جوان تعیین‌کننده در سطح بین‌المللی نداریم. شاید بازیکنان ما مثل رونالدو راه بروند یا به سبک مسی رفتار کنند، اما همه این رفتارها در فضای مجازی است، نه در زمین که بتوانند در سطح آسیا برای تیم ملی فوتبال تعیین‌کننده باشند.» موسوی با اشاره به فاصله زمانی کوتاه تا جام ملت‌های آسیا، شرایط فوتبال ایران را نگران‌کننده توصیف می‌کند و می‌گوید: «این شرایط ، آن هم 97 روز مانده به جام ملت‌های آسیا، از مسأله خطرناک هم گذشته است. در واقع فوتبال ایران چیزی نکاشته که بخواهد درو کند. زمانی ایران جزو سه تیم اول آسیا بود، اما حالا سال‌هاست که افت شدیدی کرده، چرا که این سال‌ها فوتبال ایران غرق در حاشیه شده است. تیم‌های بزرگی مثل بارسلونا، رئال و تیم‌های بزرگ دنیا بدون حاشیه کار می‌کنند، اما فوتبال ایران را حاشیه گرفته است.»
از نگاه علی موسوی، ضعف در پرورش بازیکنان جوان باعث شده تیم ملی نیز در آستانه یک تورنمنت مهم با محدودیت جدی روبه‌رو باشد. موسوی درباره سطح بازیکنان جوان در فوتبال ایران می‌گوید: «بازی بازیکنان جوان در لیگ برتر آن‌طور که باید دلچسب نیست و شاید جرقه باشند، به همین خاطر بازیکنان جوان فنی سطح بالا نداریم.»
او ادامه می‌دهد: «ما با شرایطی که تیم ملی دارد نباید هیچ انتظاری از تیم ملی برای قهرمانی در جام ملت‌های آسیا داشته باشیم.» موسوی معتقد است، تغییر سرمربی به تنهایی نمی‌تواند مشکل فعلی فوتبال ایران را حل کند. او در این باره می‌گوید: «با شرایطی که تیم ملی فوتبال دارد، حتی اگر سرمربی تیم ملی عوض شود هم هیچ اتفاقی نمی‌افتد. چرا که حالا مشکل فوتبال ایران نداشتن بازیکن است و به همین دلیل فوتبال ایران سیر نزولی را رد کرده و سقوط آزاد را تجربه می‌کند.»
موسوی در ادامه می‌گوید: «فدراسیون برای حل این چالش باید دلخوشی به نتایج مقطعی را کنار بگذارد و البته سرمایه‌گذاری روی بازیکنان پایه را مدنظر قرار دهد و سیستم داشته باشد. به هر حال این شرایط همه دانه‌های زنجیر متصل به هم هستند که در دنیا مورد توجه است و در فوتبال ایران هم باید این پروسه طی شود.»
او در ادامه به سرنوشت بازیکنان رده‌های پایه اشاره می‌کند و می‌گوید: «متأسفانه بازیکنان پایه بعد از بازی در تیم نوجوانان و جوانان محو می‌شوند یا در تیم امید در خوش‌بینانه‌ترین حالت تنها ۱۰ نفر از آن در مسیر قرار بگیرند و به تیم ملی برسند و از بقیه نام و نشانی نمی‌ماند. بنابراین مهم‌ترین نکته داشتن برنامه برای رفع این معضل است، وگرنه این چالش‌ها فوتبال ایران را می‌بلعد.»
موسوی یکی از مشکلات فوتبال ایران را تغییر اولویت‌های بازیکنان می‌داند و می‌گوید: «متأسفانه حالا فوتبالیست‌ها پول را می‌بینند و هیچ کاری به بازی تکنیکی و نتیجه ندارند. در واقع از فوتبال حرفه‌ای تنها گرفتن پول گزاف وجود دارد و خبری از تفکر حرفه‌ای نیست.»