ما نمی‌توانیم از صلح سخن بگوییم، اما فلسطین را نادیده بگیریم. صلح پایدار در غرب آسیا بدون عدالت برای فلسطین پایدار نخواهد ماند. تا زمانی که اشغال، تجاوز و بی‌عدالتی در جهان باشد، مقاومت تداوم خواهد یافت. اگر شکلی از آن آسیب ببیند به اشکالی دیگر و چه بسا نیرومندتر بار دیگر ظهور پیدا کند.
غزه با وجود کشتار بی‌وقفه و ویرانی گسترده، ایمان مردم را آشکار ساخت که مقاومت را نمی‌توان با بمب و محاصره وادار به تسلیم کرد.
این ذات انسان است، ذات طبیعت انسان است. اگر یک انسانی را از سرزمینش بیرون کنند مقاومت می‌کند، اگر یک انسانی را خانه و کاشانه‌اش را بمباران بکنند، مقاومت می‌کند. مقاومت نکند چه کند؟ بپذیرد که قلدری بکنند؟ بپذیرد که از خانه و کاشانه بیرونشان بکنند و اینها در مقابل این تجاوز ساکت بنشینند و اگر خواستند از خودشان دفاع کنند بگویند اینها تروریست‌اند؟
مسائل منطقه ما پیش از آنکه به بهانه جنگ قدرت‌های دوردست بدل شود، در خود منطقه و توسط کشورهای منطقه مجال حل دارد. استقلال راهبردی یعنی رابطه با هیچ قدرت خارجی به امکان جنگ علیه همسایه تبدیل نشود و اکنون سخنی با همه کسانی که در تصمیم‌گیری، طراحی و اجرای حمله به سرزمین ما مسئول بودند.
 ملت ما قدرت نظامی و آثار تصمیم‌های مخرب آنها را از نزدیک تجربه کرد و آنها تاب‌آوری ایران را آزموده‌اند و اکنون به خوبی می‌دانند که ایران را نمی‌توان با جنگ وادار به تسلیم کرد. ایران هیچ‌گاه آغازگر هیچ جنگی نبوده است، همواره پایبندی خود را به میز مذاکره نشان داده است. جنگ را بر ما تحمیل کردند اما ما ثابت کردیم که برای دفاع از خود از جنگ نمی‌ترسیم و برای صلح از مذاکره نمی‌گریزیم و تا پای جان برای دفاع از ایران عزیز ایستاده‌ایم.
 خانم‌ها و آقایان!
 موضوع این اجلاس بازسازی اعتماد است. اعتماد با حرف ساخته نمی‌شود، بلکه نیازمند پرهیز از معیارهای دوگانه است. بمب اتم و دیگر سلاح‌های کشتار جمعی این منطقه در دست رژیم اسرائیل است، اما بازرسی‌ها از ایران درخواست می‌شود. اسرائیل 70 هزار نفر را در غزه قتل‌عام کرد، اما ایران در پشت میز مذاکره بمباران شد. اسرائیل بمب اتم دارد، عضو ان‌پی‌تی نیست، در تمام عمر ننگینش یک بازرس به سرزمینش راه نداده، اما میلیاردها دلار سلاح رایگان پاداش می‌گیرد و مصونیت دارد که هر پایتختی را که خواست بمباران کند.
 تکرار می‌کنم، بمب اتم در اسرائیل است اما بازرس‌ها در ایران. اسرائیل می‌کشد ولی ایران تحریم می‌شود و این تراژدی‌ای است که به هر که بگویید خنده‌اش می‌گیرد. او می‌کشد و ما تحریم می‌شویم و بعد تحریم، فقرا، بیماران و مردم بی‌گناه را در حقیقت نشان می‌گیرد و این کاری است که آمریکا می‌خواهد با کشورها و به‌خصوص با ایران بکند که مردم را در حقیقت قربانی نیات شوم و پلیدی بکند که دارد. اگر در پی عدالت هستیم، دوست و رقیب باید با یک معیار محاسبه شود.
 حقوق بشر ابزار رقابت ژئوپلتیک نیست. ایران امتیاز ویژه نمی‌خواهد، حقوق برابر می‌خواهد، مسئولیت آن را می‌پذیرد. ایران در تاریخ طولانی خود یک حقیقت را به روشنی آموخته است. جهان بدون داشتن قدرت خطرناک است، اما جهانی که فقط زبان قدرت را بفهمد امنیت پایدار نخواهد داشت.
 اگر حقوق بین‌الملل فقط زمانی اجرا شود که با منافع قدرتمندان سازگار باشد، کشورهای بیشتری به این نتیجه خواهند رسید که برای تأمین امنیت خود تنها به قدرت خویش باید تکیه کنند و این آغاز جهانی خطرناک‌تر برای همه ما خواهد بود.
 نباید اجازه دهیم که قرن بیست‌ویکم به دوران بازگشت به سیاست زورمندان و حکومت زورمداران تبدیل شود. نباید جهانی بسازیم که در آن قدرت نظامی؛ جای مشروعیت، تحریم؛ جای دیپلماسی، ترور؛ جای سیاست و جنگ؛ جای گفت‌و‌گو را بگیرد.
 ایران به سوی جهان دست همکاری دراز می‌کند. ما جهان را نه به جنگ دیگر بلکه به صلح و عدالت فرامی‌خوانیم، نه از سر ضعف بلکه از سر اعتماد به قدرت خود و فهم این حقیقت که هیچ‌کس در این منطقه به تنهایی امنیت نخواهد داشت. یا امنیت را با یکدیگر خواهیم ساخت یا ناامنی را با یکدیگر تحمل خواهیم کرد. ما به ساختن آینده می‌اندیشیم که در آن امنیت، عدالت و کرامت انسانی حقوقی سلب‌ناشدنی و مشترک برای همه ملت‌ها باشد. آینده‌ای که در آن هیچ ملتی به حاشیه رانده نشود، هیچ صدایی در هیاهوی قدرت گم نشود و هیچ قدرتی حق نداشته باشد آینده دیگران را به جای آنان رقم بزند.
 نظمی که شایسته نظام بین‌المللی باشد باید بر پایه برابری ملت‌ها، عدالت، انصاف و اراده مشترک بشریت استوار شود، زیرا صلحی که برای همه نباشد، صلح نیست و عدالتی که شامل همه نشود، عدالت نیست.
 و کلام آخر، که سخنان دیروز رئیس‌جمهوری آمریکا نزد افکارعمومی دنیا، اندیشمندان، سیاستمداران، حقوقدانان نشانه بارزی از خوی قلدری و منطق زور و مغایر با نص صریح منشور ملل متحد است. ایشان بداند که تهدید، ملت ما را منسجم‌تر می‌کند، قوی‌تر می‌کند و مقاومت ایرانیان را بیشتر می‌کند و باید بداند ملت ایران در برابر زور سر خم نخواهد کرد و متجاوزان را پشیمان خواهد کرد. این چیزی است که باید ترامپ و کسانی که می‌خواهند قلدری بکنند، بفهمند. ما آماده گفت‌وگو هستیم اما بدانند که زبان زور را نخواهیم پذیرفت. متشکرم.