«ایران» فشردگی برنامه مسابقات لیگ برتر و چالشهای پیش روی باشگاهها را بررسی میکند
تقویم علیه فوتبال
سینا حسینی/ فوتبال ایران یکی از فشردهترین فصلهای رقابتهای باشگاهی خود را در آستانه جام ملتهای آسیا ۲۰۲۷ تجربه میکند؛ شرایطی که برای بسیاری از باشگاهها، مربیان و بازیکنان چالشآفرین شده است. با وجود این، راه گریزی از این فشردگی وجود ندارد، چرا که مسابقات باشگاهی باید در زمان مقرر به پایان برسد و هر گونه تأخیر میتواند چالشهای متعدد و فراوانی را برای فوتبال ایران ایجاد کند. برنامه فشرده فعلی در واقع نتیجه محدودیتهای زمانی مختلفی است که در تقویم فوتبال ایران وجود دارد و سازمان لیگ ناچار است میان برگزاری منظم مسابقات داخلی و برنامه تیم ملی و رقابتهای آسیایی تعادل ایجاد کند. نکتهای که نمیتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد، توان جسمانی بازیکنان ایرانی برای تحمل چنین فشار سنگینی است. بازیکنی که در فاصله چهار یا پنج روز یکبار به میدان میرود، علاوه بر فشار مسابقه، باید زمان کافی برای خواب، تغذیه، ریکاوری، تمرین و بازسازی ذهنی داشته باشد. عملکرد یک فوتبالیست حرفهای حاصل مجموعهای از همین عوامل به هم پیوسته است و نادیده گرفتن هر کدام از آنها میتواند فرسودگی، افت عملکرد و احتمال مصدومیت را افزایش دهد. بنابراین تقویم مسابقات فقط یک جدول زمانی نیست و مستقیماً با سلامت بازیکنان، کیفیت کار مربیان و عملکرد باشگاهها ارتباط دارد. برنامه جدید سازمان لیگ نشان میدهد از ۱۶ مهر تا ۱۷ آبان، تیمهای لیگ برتری باید پنج هفته از مسابقات به همراه دیدارهای معوقه هفته هفتم را برگزار کنند. در این بازه ۳۲ روزه، ۴۹مسابقه برگزار خواهد شد؛ ۴۵دیدار مربوط به پنجهفته و چهار مسابقه نیز معوقه است. در نتیجه، برخی تیمها تنها چهار یا پنج روز پس از یک مسابقه باید دوباره به میدان بروند. هفته نهم در روزهای ۲۵ تا ۲۷ مهر برگزار میشود و هفته دهم نیز از ۲۹ مهر آغاز خواهد شد؛ الگویی که در ادامه مسابقات نیز تکرار میشود. این شرایط برای تیمهای حاضر در رقابتهای آسیایی دشوارتر است. تراکتور و استقلال همزمان در لیگ نخبگان آسیا و لیگ برتر حضور دارند و گلگهر نیز در سطح دوم رقابتهای باشگاهی آسیا به میدان میرود. استقلال و تراکتور علاوه بر مسابقات داخلی، سه بازی آسیایی دیگر پیش رو دارند و همین موضوع فشار مضاعفی را به بازیکنان و کادر فنی آنها تحمیل میکند. مهمترین تبعات این فشردگی، فرسودگی جسمانی، افزایش احتمال مصدومیت و کاهش کیفیت فنی مسابقات است. حتی رعایت کامل سبک زندگی حرفهای نیز نمیتواند جای زمان از دست رفته ریکاوری را بگیرد. مربیان نیز ناچارند برای حفظ توان تیم، ترکیب را تغییر دهند و دقایق بازی بازیکنان کلیدی را مدیریت کنند. برای خروج از این بنبست راه سادهای وجود ندارد. فیفادی دوم پس از جام جهانی ۲۰۲۶ طبق برنامه باید برگزار شود تا تیم ملی برای حضور در جام ملتهای آسیا آماده شود و همین موضوع فضای مانور سازمان لیگ را محدود میکند. بنابراین فشردگی فعلی تا حد زیادی اجتنابناپذیر است، اما مسأله کلیدی، هزینهای است که بازیکنان، مربیان و باشگاهها پرداخت میکنند؛ هزینهای که اگر برای طراحی تقویمهای آینده مورد توجه قرار نگیرد، میتواند به یکی از چالشهای جدی فوتبال ایران تبدیل شود.
