آیین بزرگداشت استاد مجید درخشانی، آهنگساز و نوازنده برجسته تار و سه‌تار، در نهصد و هفتاد و سومین شب بخارا و به همت علی دهباشی در فرهنگسرای نیاوران برگزار شد؛ شبی که به نام این هنرمند رقم خورد و جمعی از چهره‌های نام‌آشنای فرهنگ و هنر ایران را گرد هم آورد.
استقبال از این آیین به اندازه‌ای بود که ظرفیت سالن پاسخگوی علاقه‌مندان نبود و محوطه بیرونی فرهنگسرا نیز مملو از دوستداران موسیقی و هنر شد. حاضران در فضای باز، از طریق مانیتوری که برای پخش مراسم در نظر گرفته شده بود، برنامه را دنبال کردند؛ تصویری که خود به یکی از جلوه‌های این شب تبدیل شد؛ جمعیتی که آمده بودند تا در کنار هنرمندی باشند که بخش مهمی از عمر خود را صرف موسیقی و فرهنگ ایران کرده است.
محمدرضا شفیعی کدکنی، حسین علیزاده، علی بوستان، حسام‌الدین سراج، مینا افتاده، وحید تاج، بابک رضایی (مدیرکل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی) و جمع دیگری از هنرمندان و اهالی فرهنگ از جمله حاضران این مراسم بودند؛ چهره‌هایی که در این ضیافت فرهنگی گرد هم آمدند تا از سال‌ها تلاش و فعالیت هنری مجید درخشانی قدردانی کنند.
درخشانی که این روزها با بیماری و کسالت دست‌وپنجه نرم می‌کند، با بغضی در گلو و اشکی در چشمانش روی صحنه حاضر شد و ضمن قدردانی از حضور هنرمندان و دوستدارانش گفت: «پیش از هر چیز، یادی می‌کنم از عزیزانی که در سال‌های گذشته از میان ما رفتند و خاطرات خوبی را برای ما باقی گذاشتند. ما هرچه داریم، از آموخته‌های هنرمندان پیشکسوت است که امروز سرمایه‌های زندگی و کار آینده ما شده‌اند.»
او ادامه داد: «با وجود کسالت و بیماری، بیان همین چند کلمه را ادای دینی می‌دانستم که می‌بایست انجام می‌دادم. به راستی جای بسیاری از هنرمندان در این جمع خالی است و ای کاش برای همه هنرمندان بزرگداشت برگزار می‌شد.»
درخشانی با اشاره به یکی از دغدغه‌های همیشگی خود درباره زمان برگزاری بزرگداشت هنرمندان گفت: «همیشه این سؤال در ذهن من بوده و هست که چرا ما بعد از رفتن و درگذشت هنرمندان، یاد آنها را گرامی می‌داریم؟ بی‌تردید تأثیر تجلیل و بودن هنرمند در میان دوستدارانش، پیش از آنکه از میان ما برود، خیلی بیشتر است.»
این هنرمند افزود: «جای تأسف است که به ندرت بزرگداشتی برای هنرمندان برگزار شده است و تنها نهادی که این کار را واقعاً با جدیت و تلاش بی‌وقفه انجام می‌دهد، آقای دهباشی است و ما قدردان زحمات او هستیم.»

موسیقی در قلب ماست
حسین علیزاده، آهنگساز و نوازنده برجسته تار و سه‌تار، دیگر سخنران این مراسم بود. آشنایی علیزاده با مجید درخشانی به سال‌های دور و فعالیت‌های کانون چاووش بازمی‌گردد؛ سال‌هایی که همکاری و همنوازی این دو هنرمند، بخشی از خاطرات ماندگار موسیقی معاصر ایران را رقم زد.
علیزاده در سخنان خود با اشاره به جایگاه درخشانی در موسیقی ایران گفت: «وقتی موسیقی زیبای مجید درخشانی را می‌شنویم، یاد بزرگان موسیقی که از میان ما رفتند می‌افتیم؛ اما این جمعیت و این عشق نشان می‌دهد که ناامیدی نباید در کار باشد. فرهنگ و هنر ایران، در طول تاریخ، بخشی از مسئولیت حفظ خود را به نسل‌ها سپرده است.»
او با اشاره به خاطرات خود از سال‌های جوانی درخشانی ادامه داد: «مجید درخشانی در این میان نقشی ویژه داشت. من او را تشویق کردم که مسیر آهنگسازی را ادامه دهد، چراکه استعدادی در او می‌دیدم. حتی زمانی که هنوز به‌طور رسمی نوازنده گروه «حصار» نبود، آمد و گفت که من سنج خواهم زد.»
علیزاده پشتکار و عشق درخشانی به موسیقی را از ویژگی‌های مهم او دانست و گفت: «پشتکار و عشق او مثال‌زدنی بود. او کاری را که دوست داشت انجام می‌داد و برایش مهم نبود دیگران چه می‌گویند.»
او در ادامه با اشاره به اهمیت گردهم آمدن هنرمندان در چنین شب‌هایی اظهار کرد: «امشب دور هم جمع شده‌ایم برای بودن، برای یادآوری پیوند عمیق‌مان با هنر و فرهنگ ایران. این جمع، نمادی از کسانی است که حافظ این تاریخ هستند. موسیقی و هنر ایران در قلب ماست.»
علیزاده افزود: «امروز حس ایرانی بودن را بیش از هر زمان دیگری لمس می‌کنیم؛ نه فقط در جغرافیا، بلکه در کلام و هویت ما که فراتر از اینهاست. دعوت می‌کنم که امشب را با عشق و امید به یاد بیاوریم؛ همان عشقی که باعث شد درخشانی، با وجود تمام سختی‌ها، مسیرش را ادامه دهد و همان عشقی که باعث شد ما امروز اینجا جمع شویم.»
او در پایان برای بهبود وضعیت جسمانی مجید درخشانی آرزوی سلامتی کرد و گفت: «امیدوارم درخشانی هرچه زودتر سلامتی خود را بازیابد. او با آن شخصیت بزرگ و قلب مهربانش، همواره پرچمدار حمایت از جوانان و هنر بوده است.»

از سخنرانی تا اجرای موسیقی
در بخش دیگری از این مراسم، بهرام دبیری، نقاش و دانش‌آموخته دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران و سام گیوراد، نویسنده، کارشناس و پژوهشگر، درباره مجید درخشانی و جایگاه او در عرصه فرهنگ و هنر سخن گفتند. همچنین پیام تصویری رضا درخشانی هنرمند نقاش و برادر مجید درخشانی، برای این مراسم پخش شد. بخش موسیقایی این شب نیز با اجرای گروه «خورشید» همراه بود. این گروه تصنیف‌های «دگرباره بشوریدم» با شعری از مولانا و «به کجا چنین شتابان» با شعری از محمدرضا شفیعی کدکنی را اجرا کرد.
در اجرای «به کجا چنین شتابان» که از ساخته‌های مجید درخشانی است، این آهنگساز و نوازنده نیز در بخشی از برنامه در کنار وحید تاج به همخوانی پرداخت؛ لحظه‌ای که با استقبال و تشویق حاضران همراه شد.
شب بزرگداشت مجید درخشانی، تنها مراسمی برای مرور کارنامه یک آهنگساز و نوازنده نبود؛ شبی بود برای یادآوری اهمیت حضور هنرمند در زمان حیات، برای قدردانی از نسلی که بخشی از حافظه موسیقی ایران را ساخته‌اند.