علی حاتمی می‌گفت برخی من را فیلمساز نمی‌دانند و می‌گویند شاعر و تابلونگار است. او خودش را در شمایل فرشباف و قالی‌باف می‌دید و معتقد بود هر فیلمی که می‌سازد، یک فرش می‌بافد و این را جوهره ذات هنر ایرانی و قواعد و اسلوب‌های فرش بافتن و طراحی نقوش را بسیار بااهمیت و قابل عرضه در سطح جهان می‌دانست. او تا آخرین لحظه اعتقاد داشت این اتفاق نیفتاده و دنیا متوجه اهمیت این هنر در سرزمین ما نشده است.  همه واقف هستیم که علی حاتمی در زمینه دیالوگ منحصربه‌فرد بود و ایشان قواعد کاری مخصوص به خودش را داشت. در باب تصویر هم باید بگویم جوهره تصویرپردازی و تصویرنگاری در اندیشه و روح ایشان بود و به واقع هیجان غریبی برای من به وجود می‌آورد که در اولین دهه ورودم به سینما با او کار کردم؛ به‌طوری‌که گاهی اوقات مرا به فکر فرو می‌برد که چگونه او می‌تواند این هارمونی‌ها را از نظر رنگ و تناسب با همدیگر به وجود بیاورد.

صحبت‌های محمود کلاری، مدیر فیلمبرداری و کارگردان سینمای ایران در برنامه «کلاسیک‌های کانون» موزه سینما