در حافظه موقت ذخیره شد...
از فراخوان شریف حسین تا ورود فیصل به دمشق
مسیر شورش عربی بهسوی دمشق از منطقه حجاز آغاز شد و از طریق بندر عقبه- که در سال ۱۹۱۷ به تصرف درآمد- ادامه یافت و سپس در جناح راست نیروهای ژنرال آلنبی در آخرین یورش نظامی سال ۱۹۱۸ امتداد پیدا کرد. نیروهای قبیلهای شریف حسین تحت فرماندهی پسرش، امیر فیصل، قرار داشتند و گروهی از افسران پیشین عراقی در ارتش عثمانی، همراه با شمار اندکی مستشاران نظامی بریتانیایی- از جمله سروان تی. ای. لورنس- او را در این مأموریت یاری میدادند.
فیصل بهطور کلی از درگیریهای مستقیم و نبردهای رو در رو با نیروهای عثمانی پرهیز میکرد و تمرکز خود را بر قطع ارتباطات و خطوط تدارکاتی دشمن قرار داده بود تا بدین شیوه ضربهای مؤثرتر به ماشین جنگی عثمانی وارد آورد. ورود او به دمشق در اول اکتبر ۱۹۱۸ نقطه اوج تلاشهای نظامی اعراب بهشمار میرفت و بلافاصله پس از ورود، فیصل اقدام به تشکیل ساختارهای اداری و حکومتی نمود، چراکه بر این باور بود در راستای تعهدی که دولت بریتانیا به پدرش داده بود، عمل میکند و مشروعیت چنین اقدامی را در چارچوب آن وعده سیاسی میدید.
