پژوهش تازه محققان دانشگاه میامی آمریکا نشان میدهد احتمالاً میکروبهای دستگاه گوارش ماهیها(میکروبیوم روده)، شیمی اقیانوسها را شکل داده و نقشی فراتر از یک همزیستی ساده داشتهاند. به باور پژوهشگران، این موجودات ریز احتمالاً در تولید «کربنات کلسیم» به عنوان یکی از مواد کلیدی در شیمی دریا که در توازن اسیدیته آب، انتقال مواد معدنی و نیز ذخیره بخشی از کربن نقش دارد، سهیم هستند. وقتی ماهیها این ذرات را دفع میکنند، درواقع در بخشی از فرآیند پیچیده جذب، جابهجایی و ذخیره کربن مشارکت دارند. اگر اکنون روشن شود که میکروبهای روده نیز در این فرآیند سهمی دارند، باید این نقش را نه فقط به ماهیها، بلکه به شبکهای از روابط همزیستانه میان جانوران و میکروارگانیسمها نسبت داد. اگر این فرضیه در پژوهشهای بعدی نیز تأیید شود، باید بخشی از دانستههای پیشین درباره نقش ماهیها در چرخه مواد معدنی و کربن در دریاها بازنویسی شود. در سالهای گذشته، دانشمندان بر این باور بودند که ذرات جامد کربنات کلسیم با نام «ایکتیوکربنات»، طی فرآیندی تنها در بدن ماهیهای استخوانی شکل میگیرد. ماهی برای حفظ تعادل آب و نمک در بدن خود، آب دریا را مینوشد و سپس یونهای اضافی کلسیم و کربنات را از راه روده دفع میکند. این مواد درنهایت، به شکل گلولههای جامد از بدن ماهی خارج میشوند و وارد چرخه شیمیایی اقیانوس میشوند. همین فرآیند، یکی از مسیرهای مهم ورود کربنات کلسیم به آبهای آزاد به حساب میآید.
اما این مطالعه جدید نشان میدهد جهان میکروسکوپی دستگاه گوارش ماهیها هم میتواند در این فرآیند سهمی فعال و تعیینکننده داشته باشد. پژوهشگران برای بررسی این فرضیه، یک گونه ماهی را در شرایط متفاوت آب با شوری پایین، آب معمولی دریا و آبی با شوری بسیار بالا مورد مطالعه قرار دادند تا ببینند آیا تغییر شرایط محیطی میتواند بر میزان تولید ایکتیوکربنات اثر بگذارد و در کنار آن، رابطه احتمالی میکروبها با این پدیده را روشنتر کند. نتیجهها جالب توجه بود. در شرایط شوری پایین، ماهیها در عمل ایکتیوکربنات تولید نمیکردند. اما در آب دریا، این تولید آغاز میشد و در محیطهای بسیار شور، شدت بیشتری میگرفت. این یافته با دانستههای پیشین همخوانی داشت؛ زیرا پیش از این نیز معلوم شده بود که ماهیها برای سازگاری با محیطهای شورتر، بیشتر درگیر تنظیم اسمزی میشوند و در نتیجه، تولید این ترکیبات معدنی افزایش مییابد.
