در حافظه موقت ذخیره شد...
فلسطین؛ قربانی بریتانیا
شورش عربی در دهم ژوئن سال ۱۹۱۶ آغاز شد، زمانی که نیروهای قبیلهای تحت فرمان شریف حسین به پادگان عثمانی در مکه حمله بردند و تا ماه سپتامبر، بیشتر شهرهای اصلی منطقه حجاز، بهجز مدینه که تا پایان جنگ تحت محاصره باقی ماند، به کنترل او درآمد. شریف حسین در بیانیههایی که برای توجیه این قیام صادر میکرد، با تأکید بر همبستگی اسلامی، تلاش داشت اقدام خود را نه بهعنوان طغیانی سیاسی علیه خلافت عثمانی، بلکه بهمثابه وظیفهای دینی و پاسخی به ضرورت حفظ اسلام معرفی کند. او، با آگاهی از حساسیت موقعیت خود در رهبری قیامی علیه خلیفه مسلمانان، سعی داشت مشروعیت آن را در چارچوب آموزههای دینی تعریف کند و مسلمانان سراسر امپراطوری عثمانی را به قیام علیه حکومت «جمعیت اتحاد و ترقی» فرا خواند؛ گروهی که از نظر وی، متشکل از ماجراجویانی بیدین و بیاعتقاد به قرآن و شریعت بود و با بیاعتنایی به اصول اسلامی، حکومت را به انحراف کشانده بود. در همین حال، شریف حسین با احتیاط فراوان از انتقاد مستقیم نسبت به مقام خلافت پرهیز میکرد و در عوض از مسلمانان میخواست خلیفه را از سلطه آن عناصر منحرف رهایی بخشند. بدین ترتیب، در سراسر قیام، گفتمان غالب در بیانیههای حسین، نه مبتنی بر قومیت یا ناسیونالیسم عربی، بلکه برگرفته از مشروعیت دینی و زبان اتحاد اسلامی بود؛ چراکه او نه از موضع ایدئولوژی عربگرایی، بلکه بهعنوان مدعی قدرت با جاهطلبیهای سلطنتطلبانه و با اتکا به جایگاه مذهبیاش بهعنوان شریف و امیر مکه، در پی کسب پادشاهی یا قلمرو موروثی برای خاندان خود بود.
