در حافظه موقت ذخیره شد...
اسماعیل دژه، ملیپوش تیم فوتسال ناشنوایان در گفت و گو با «ایران»:
هدیه رهبر شهید را تا ابد حفظ خواهم کرد
با ایشان بود.»
این بازیکن درباره نحوه دریافت انگشتر نیز توضیح میدهد: «در همان دیدار، وقتی نشسته بودیم، از یکی از افراد حاضر پرسیدم جلسه چه زمانی تمام میشود که پاسخ داد ۱۰ دقیقه دیگر. بهمحض پایان جلسه، با سرعت به سمت رهبر دویدم، اما اجازه نزدیک شدن به من داده نشد. به همین دلیل، با صدایی گرفته و با تمام توان، نام ایشان را فریاد زدم. ایشان سر خود را به سمت من برگرداندند. در همان لحظه، با اشاره، درخواست انگشترشان را مطرح کردم. ایشان نیز انگشتر خود را به فردی دادند و من آن را از او گرفتم. وقتی انگشتر را دریافت کردم، آن را بوسیدم، در انگشتم گذاشتم و از شدت خوشحالی فریاد زدم.» وی در ادامه گفت: «وقتی به دهدشت، شهرستان محل زندگیام، بازگشتم، بسیاری از مردم و همکارانم از من خواستند انگشتر را به آنها بدهم، اما به هیچکس ندادم. این انگشتر برای من متبرک
شده است.»
سید اسماعیل دژه در پایان میگوید: «باور از دست دادن پدر بسیار سخت است. این اتفاق بدترین لحظه زندگیام بود. مردم غیور کشورمان با حضور بینظیر خود در مراسم تشییع نشان دادند که رهبر شهید برایشان بسیار عزیز
و گرامی است.»
