جواد مهرگان
کارشناس والیبال

یکی از مهم‌ترین چالش‌های تیم ملی والیبال ایران در آستانه لیگ ملت‌های ۲۰۲۶، خارج شدن بخشی از بازیکنان از ریتم مسابقه است؛ مسأله‌ای که ریشه در شرایط خاص اخیر، از جمله تعطیلی لیگ و اختلال در برنامه‌های آماده‌سازی دارد. این موضوع باعث شد روند آمادگی تیم با وقفه‌هایی همراه شود و برخی بازیکنان از فضای رقابتی فاصله بگیرند. البته این چالش شامل همه بازیکنان نمی‌شود لژیونرهایی مانند مرتضی شریفی، مبین نصری و پوریا حسین‌خانزاده، به‌همراه بازیکنان فولاد سیرجان که در لیگ قهرمانان آسیا حضور داشتند، همچنان در شرایط مسابقه باقی مانده‌اند. در مقابل، بازیکنانی چون محمدرضا حضرت‌پور (لیبرو) و عرشیا به‌نژاد (پاسور اول تیم)، مدتی است از فشار بازی‌های رسمی دور بوده‌اند. با این حال، باید تأکید کرد که این فاصله از مسابقه، بیش از آن‌که ضعف محسوب شود، یک چالش قابل مدیریت برای کادر فنی است. برگزاری دو دیدار تدارکاتی برابر تیم ملی برزیل تا حدی به بازگشت تیم به شرایط مسابقه کمک کرد. هرچند این بازی‌ها با شکست ایران همراه بود، اما نتایج نزدیک نشان داد که تیم از نظر فنی فاصله زیادی با حریف قدرتمند خود ندارد. از سوی دیگر، همین دوری نسبی از مسابقات می‌تواند به شکل‌گیری انرژی مضاعف در آغاز لیگ ملت‌ها منجر شود. در سطح کلی، لیگ ملت‌های ۲۰۲۶ نسبت به دوره قبل با شرایط متفاوتی برگزار می‌شود. سال گذشته، به‌دلیل قرار گرفتن رقابت‌ها پس از المپیک، برخی تیم‌ها مانند آمریکا به بازیکنان باتجربه خود استراحت دادند و برخی دیگر با تغییر کادر فنی، به آزمون بازیکنان جدید پرداختند. اما در دوره پیش‌رو، تیم‌ها با ثبات بیشتری وارد رقابت‌ها می‌شوند و هدف اصلی، ارتقای جایگاه در رنکینگ جهانی است. در این میان، برخی بازیکنان نیز انگیزه‌های فردی بالایی دارند؛ برای مثال، پاسور اول تیم ملی آرژانتین پس از عملکرد نه‌چندان موفق در سطح باشگاهی، بدون تردید با انگیزه‌ای مضاعف به میدان خواهد آمد تا جایگاه خود را در سطح حرفه‌ای تثبیت کند. تیم ملی ایران در هفته اول با چهار حریف سرسخت؛ برزیل، بلغارستان، آرژانتین و بلژیک روبه‌رو می‌شود. واقعیت این است که ایران در هر چهار دیدار شانس پیروزی دارد، اما این شانس در بازه‌ای میان ۴۰ تا ۶۰ درصد قرار می‌گیرد. با توجه به شرایط موجود، کسب دو پیروزی از این چهار بازی می‌تواند نتیجه‌ای قابل قبول برای تیم ملی باشد. نبود امین اسماعیل‌نژاد، که در سه دوره گذشته یکی از مهره‌های کلیدی تیم بوده، می‌تواند چالش‌برانگیز باشد؛ هرچند حضور بازیکنی مانند علی حاجی‌پور تا حدی این خلأ را پوشش می‌دهد. همچنین، نباید فراموش کرد که ایران در دوره قبل موفق به شکست تیم‌های بلغارستان و آرژانتین شده و برابر برزیل نیز، با توجه به نتایج بازی‌های تدارکاتی، رقابت نزدیکی دارد. دیدار دوم ایران اهمیت ویژه‌ای دارد؛ چرا که فاصله زمانی کم میان بازی اول و دوم، فرصت ریکاوری را محدود می‌کند. این در حالی است که بلغارستان با ترکیبی جوان و باانگیزه، بویژه با حضور برادران نیکولوف و هدایت فنی مناسب، در تلاش است جایگاه خود را در میان تیم‌های برتر تثبیت کند. تیم بلژیک نیز نباید دست‌کم گرفته شود. این تیم با هدایت یک مربی ایتالیایی باتجربه و جنگنده، در سال‌های اخیر نشان داده که توانایی ایجاد شگفتی را دارد و معمولاً فراتر از انتظار ظاهر می‌شود. با این حال، روی کاغذ، شانس ایران در این دیدار بیشتر ارزیابی می‌شود.