روز گذشته شورای صنفی نمایش، پخش مسابقات تیم ملی فوتبال ایران را از تورنمنت جام‌جهانی در سینماها بلامانع اعلام کرد ولی این مصوبه، به تنهایی کافی نیست و باید مجوزهای دیگری هم صادر شود.  واقعیت این است که تصمیم برای پخش مسابقات جام جهانی در سینماها، در نگاه اول شاید صرفاً یک اقدام اجرایی برای جذب مخاطب بیشتر به نظر برسد، اما در واقع این اتفاق می‌تواند معنایی فراتر از یک برنامه جانبی برای سالن‌های سینما داشته باشد. در بسیاری از کشورهای جهان، سینماها تنها محل نمایش فیلم نیستند، بلکه به فضاهایی فرهنگی برای تجربه‌های جمعی تبدیل شده‌اند؛ تجربه‌هایی که گاه یک مسابقه ورزشی، یک کنسرت یا یک رویداد ملی را نیز دربر می‌گیرد.
جام جهانی فوتبال از معدود رویدادهایی است که می‌تواند میلیون‌ها نفر را همزمان پای یک تصویر بنشاند. تفاوت تماشای چنین مسابقه‌ای در خانه با تماشای آن در کنار صدها نفر دیگر، تفاوتی شبیه دیدن یک فیلم در صفحه تلفن همراه و تماشای آن روی پرده سینماست. هیجان جمعی، واکنش‌های مشترک و حس مشارکت در یک رویداد، بخشی از جذابیت فوتبال است؛ جذابیتی که سالن‌های سینما ظرفیت میزبانی از آن را دارند.   پخش مسابقات مهم فوتبال، اگر به شکل مدیریت‌ شده و بدون آسیب به اکران فیلم‌ها انجام شود، می‌تواند یکی از این فرصت‌ها باشد.   نکته قابل توجه این است که محدود کردن این امکان صرفاً به بازی‌های تیم ملی ایران شاید نتواند از تمام ظرفیت موجود استفاده کند. بخش مهمی از جذابیت جام جهانی به مسابقات بزرگ میان قدرت‌های فوتبال جهان بازمی‌گردد؛ دیدارهایی که حتی برای مخاطبانی که طرفدار بازی تیم ملی سایر کشورها هستندنیز هیجان‌انگیز است و می‌توانند سالن‌های سینما را به فضایی پرشور تبدیل کنند.