حسین کعبی
مدافع اسبق تیم ملی فوتبال

پس از اتفاقاتی که در پی «جنگ تحمیلی سوم» در کشور رخ داد، تیم ملی فوتبال ایران نتوانست برنامه مناسبی از جمله اردوها و مسابقات تدارکاتی مطلوب را برای حضور در جام جهانی پشت سر بگذارد. این مسأله موجب افت نسبی آمادگی بدنی بازیکنان شده است. هرچند برگزاری اردوی آنتالیا و انجام بازی‌های درون‌اردویی تا حدی شرایط را به وضعیت نرمال نزدیک کرده، اما همچنان این پرسش وجود دارد که آیا این میزان از آماده‌سازی برای تحمل فشار سنگین مسابقات جام جهانی کافی خواهد بود یا خیر. در خصوص انتقاداتی که نسبت به عدم جوان‌گرایی در تیم ملی مطرح می‌شود، به نظر می‌رسد این نگاه چندان منصفانه نیست. واقعیت فوتبال ایران نشان می‌دهد در برخی پست‌ها با کمبود بازیکنان در سطح ملی مواجه هستیم. به‌عنوان فردی که بازی‌های لیگ برتر را به‌طور مستمر دنبال می‌کنم، معتقدم کادر فنی تیم ملی به بازیکنان مستعد فرصت داده و نمی‌توان گفت حق کسی ضایع شده است. البته در ساختار دفاعی تیم ملی همچنان ضعف‌هایی وجود دارد که امری طبیعی است و باید برای رفع آنها برنامه‌ریزی دقیق‌تری صورت گیرد. بدون تردید، تکرار اشتباهات در خط دفاعی می‌تواند در سطح جام جهانی هزینه‌ساز باشد. در حال حاضر نیز می‌توان گفت گزینه‌های موجود در مرکز خط دفاعی از جمله خلیل‌زاده و کنعانی‌زادگان، جزو بهترین‌های در دسترس هستند. تیم ملی در گروه دشواری قرار گرفته است. نیوزیلند در بازی‌های دوستانه اخیر عملکرد قابل‌توجهی داشته و نمی‌توان آن را حریفی ساده دانست. بلژیک نیز با بهره‌مندی از بازیکنان شاغل در سطح اول فوتبال اروپا، از نظر فنی تیمی قدرتمند محسوب می‌شود. مصر نیز با داشتن مهاجمان مطرح، خطرات جدی در فاز هجومی ایجاد می‌کند. بنابراین استفاده از بازیکنان کم‌تجربه در چنین شرایطی می‌تواند ریسک بالایی داشته باشد.
اگر تغییر نسل در فوتبال ایران مطرح است، باید تأکید کرد این فرآیند می‌بایست از حدود هشت سال پیش و در دوره حضور کارلوس کی‌روش آغاز می‌شد؛ نه در شرایط فعلی که تیم با محدودیت در تولید بازیکن تراز اول مواجه است. در مورد برخی بازیکنان مانند دانیال اسماعیلی‌فر نیز باید گفت هر چند او در سطح باشگاهی عملکرد قابل‌قبولی دارد، اما برای حضور در سطح ملی همچنان نیازمند ارتقای برخی ویژگی‌هاست. تصمیم‌گیری درباره دعوت بازیکنان نیز در نهایت بر عهده کادر فنی است و باید به انتخاب سرمربی و سبک مدیریتی او احترام گذاشت. در خصوص مسائل مربوط به ویزا و عدم صدور آن برای برخی همراهان تیم ملی و حتی رئیس فدراسیون، این موضوع می‌تواند از منظر اداری و دیپلماتیک قابل بررسی باشد. با این حال، انتظار می‌رود این شرایط به جای ایجاد حاشیه، انگیزه بیشتری برای بازیکنان ایجاد کند تا در زمین مسابقه توانایی‌های خود را به نمایش بگذارند. در عین حال، پیگیری حقوقی و رسمی این موضوع از طریق نهادهای بین‌المللی مانند فیفا نیز ضروری به نظر می‌رسد. اکنون که بخش عمده‌ای از کادر فنی و بازیکنان در شرایط مطلوب‌تری از نظر حضور و ویزا قرار دارند، تمرکز اصلی باید بر آماده‌سازی فنی، انتخاب ترکیب مناسب و اجرای تاکتیک‌های مؤثر در مسابقات باشد. در چنین شرایطی، حمایت از تیم ملی و پرهیز از حواشی، مهم‌ترین اولویت خواهد بود.