آغاز دوباره تورکنسرت «ایرانم» علیرضا قربانی از شهر تبریز را نمی‌توان صرفاً یک رویداد موسیقایی دانست. این اتفاق در شرایطی رخ می‌دهد که جامعه بیش از هر زمان دیگری به نشانه‌های امید، همبستگی و بازسازی سرمایه اجتماعی نیاز دارد و هنر، به‌ویژه موسیقی، یکی از مهم‌ترین ابزارهای تحقق این هدف به شمار می‌رود.
 در سال‌های اخیر، بخش قابل‌ توجهی از رویدادهای بزرگ فرهنگی و هنری کشور در تهران متمرکز بوده است. هرچند پایتخت به ‌دلیل زیرساخت‌ها و امکانات گسترده، نقش مهمی در میزبانی برنامه‌های هنری دارد، اما توسعه متوازن فرهنگی ایجاب می‌کند که شهرهای دیگر نیز سهمی جدی از این رویدادها داشته باشند. انتخاب تبریز به ‌عنوان نقطه آغاز دور جدید کنسرت «ایرانم» از این منظر واجد اهمیت است، زیرا پیامی روشن درباره ضرورت توجه به ظرفیت‌های فرهنگی استان‌ها و خروج تدریجی از تمرکزگرایی در عرصه هنر دارد.
 مردم شهرهای مختلف ایران، همان اندازه که شهروندان پایتخت به هنر و موسیقی دسترسی دارند، حق بهره‌مندی از اجراهای باکیفیت و رویدادهای بزرگ فرهنگی را دارند. حضور هنرمندان شناخته‌شده در استان‌ها نه‌تنها به رونق فضای فرهنگی این مناطق کمک می‌کند، بلکه موجب تقویت اقتصاد فرهنگ، افزایش نشاط اجتماعی و ارتقای احساس تعلق و مشارکت شهروندان می‌شود. در چنین شرایطی، برگزاری کنسرتی در سطح و کیفیت آثار علیرضا قربانی در تبریز می‌تواند الگویی برای دیگر رویدادهای هنری کشور باشد.
 از سوی دیگر، نام و مضمون این تورکنسرت نیز دارای بار معنایی ویژه‌ای است. «ایرانم» تنها عنوان یک برنامه موسیقایی نیست؛ بلکه مفهومی است که بر هویت مشترک، تاریخ، فرهنگ و پیوندهای عمیق میان مردم این سرزمین تأکید می‌کند و پرداختن به مفاهیمی چون ایران، همدلی و تعلق ملی می‌تواند نقشی مؤثر در تقویت روحیه عمومی داشته باشد.
 موسیقی از معدود زبان‌هایی است که بدون نیاز به مرزبندی‌های سیاسی و اجتماعی، قادر است احساسات مشترک را در میان گروه‌های مختلف مردم برانگیزد. هنگامی که هزاران نفر در یک سالن یا فضای عمومی، ترانه‌ها و قطعاتی را با محوریت عشق به سرزمین خود می‌شنوند، نوعی تجربه جمعی شکل می‌گیرد که می‌تواند حس امید، همبستگی و اعتماد را تقویت کند. بازگشت «ایرانم» پس از ماه‌ها وقفه،  یادآور این حقیقت است که هنر همچنان می‌تواند حلقه اتصال مردم باشد. توجه به استان‌ها، توزیع عادلانه فرصت‌های فرهنگی و تکیه بر مفاهیم وحدت‌بخش ملی، سه دستاورد مهمی هستند که این رویداد فراتر از یک کنسرت موسیقی با خود به همراه دارد؛ دستاوردهایی که جامعه امروز ایران بیش از هر زمان دیگری به آنها نیازمند است.