اصغرمازیار
کارشناس فوتبال

با اعلام فهرست نهایی تیم ملی برای جام جهانی ۲۰۲۶، اکنون می‌توان با نگاهی جامع‌تر به مسیر طی‌شده و انتخاب‌های کادرفنی پرداخت. بی‌تردید، تصمیم‌گیری درباره ترکیب نهایی، مسئولیتی است که در نهایت برعهده سرمربی قرار دارد و او با در نظر گرفتن مجموعه‌ای از ملاحظات فنی، تجربی و شرایطی، به این جمع‌بندی رسیده است.
مروری بر روند آماده‌سازی تیم ملی در ماه‌ها و سال‌های گذشته نشان می‌دهد که بحث جوان‌گرایی، بویژه در مقاطعی مانند جام ملت‌های آسیا، می‌توانست با جدیت بیشتری دنبال شود. این موضوع نه از دیدگاه نقد نتیجه، بلکه از زاویه نگاه به آینده اهمیت دارد؛ چرا که میدان دادن تدریجی به بازیکنان جوان‌تر، معمولاً به شکل‌گیری تیمی هماهنگ‌تر در بازه‌ای میان‌مدت منجر می‌شود به‌خصوص در خطوطی مانند دفاع که بیش از سایر بخش‌ها به هم‌افزایی و شناخت متقابل نیاز دارند.
با این وجود، باید در نظر داشت که ایجاد هماهنگی در ساختار دفاعی، فرآیندی زمان‌بر و پیچیده است و به‌ندرت در بازه‌های کوتاه‌مدت به نتیجه می‌رسد. این هماهنگی نیازمند تداوم در کنار هم بازی کردن، ثبات در انتخاب نفرات و کسب تجربه مشترک در شرایط مسابقه است. از این دیدگاه، شاید اگر این روند از زمان زودتری آغاز می‌شد، امروز تیم با آمادگی بیشتری در این بخش مواجه بود؛ هرچند هنوز نیز فرصت برای بهبود نسبی وجود دارد. در زمینه ارزیابی بازیکنان نیز به نظر می‌رسد کادر فنی تلاش کرده تا با استفاده از دیدارهای تدارکاتی، تصویری دقیق‌تر از توانایی گزینه‌های مختلف به دست آورد. با این حال، مدیریت محدودتر فهرست دعوت‌شدگان می‌توانست به تمرکز بیشتر در فرآیند تصمیم‌گیری کمک کند. حضور تعداد هدفمندتری از بازیکنان در اردوها، احتمالاً شرایطی فراهم می‌کرد تا بررسی‌ها با دقت و آرامش ذهنی بیشتری انجام شود.
نکته قابل توجه دیگر، اهمیت بازیکنان چندپُسته در چنین تورنمنت‌هایی است. در رقابت‌های فشرده‌ای مانند جام جهانی، برخورداری از بازیکنانی که توانایی ایفای نقش در چند موقعیت را دارند، یک مزیت مهم به شمار می‌آید. این ویژگی، دست کادر فنی را برای اعمال تغییرات تاکتیکی بازتر می‌گذارد و در صورت بروز مصدومیت یا محرومیت، امکان جایگزینی مؤثر را فراهم می‌کند.
اکنون که فهرست نهایی اعلام شده، مهم‌ترین موضوع حمایت از تیم و تمرکز بر عملکرد در میدان مسابقه است. جام جهانی عرصه‌ای است که همه تیم‌ها با بالاترین انگیزه در آن حضور پیدا می‌کنند و جزئیات می‌تواند سرنوشت‌ساز باشد. تیم ملی ایران نیز، با تکیه بر تجربه بازیکنان و هدایت کادر فنی، این ظرفیت را دارد که نمایشی قابل قبول ارائه دهد. مسیر پیش‌رو آسان نخواهد بود، اما در صورت دستیابی به انسجام تاکتیکی و استفاده بهینه از ظرفیت‌های موجود، امید به کسب نتایج مطلوب و حتی صعود از مرحله گروهی همچنان وجود دارد؛ هدفی که تحقق آن، بیش از هر چیز نیازمند همدلی، تمرکز و اجرای دقیق برنامه‌های فنی در زمین مسابقه است.