در حافظه موقت ذخیره شد...
جوانگرایی، اتفاق خوب در تیم ملی
مربی اسبق تیم ملی والیبال
از زمانی که فدراسیون جهانی والیبال، رنکینگ تیمها را بهعنوان یکی از شروط اصلی صعود به بازیهای المپیک تعیین کرده، رویکرد تیمها در چینش ترکیب دچار تغییر شده است. برخلاف سالهای گذشته که فهرست نهایی بازیکنان در مراحل پایانی مشخص میشد، اکنون دو سالی است که تیمها در همان هفتههای ابتدایی، ترکیب خود را تا حد زیادی تثبیت میکنند. بر این اساس، تا زمانی که اسامی نهایی اعلام نشود، ارائه یک ارزیابی جامع و دقیق از وضعیت تیمها چندان ممکن نخواهد بود.
در مسابقاتی که طی هفتههای اخیر از تیمهایی چون صربستان، بلغارستان و حتی لهستان دیدهایم، نشانههای روشنی از جوانگرایی به چشم میخورد؛ با وجود این، همچنان این ابهام وجود دارد که در نهایت چه نامهایی در فهرست نهایی ثبت خواهد شد. درباره تیم ملی کشورمان نیز با توجه به شناختی که روبرتو پیاتزا از بازیکنان به دست آورده و همچنین دعوت از ۴۲بازیکن به اردو-که برخی هرگز به اردو ملحق نشدند و برخی دیگر نیز بهسرعت از فهرست کنار گذاشته شدند- به نظر میرسد سرمربی از پیش تصمیمات خود را اتخاذ کرده و چارچوب ذهنی مشخصی برای ترکیب نهایی دارد.
گرچه گفته میشود تیم ملی به سمت جوانگرایی حرکت کرده، اما کنار گذاشته شدن بازیکنانی چون اسماعیل مسافر، امین اسماعیلنژاد و عبدالحمیدی که هنوز در زمره بازیکنان پا به سن گذاشته محسوب نمیشوند، این گزاره را تا حدی با چالش مواجه میکند. از سوی دیگر، جوانانی که در اختیار داریم، اغلب بازیکنانی با تجربه قابل توجه هستند. با در نظر گرفتن این شرایط، شخصاً برای تیم ملی دستکم هشت پیروزی -و حتی بیشتر- متصورم؛ پیروزیهایی که در فصلی حساس میتواند تیم را تا هفتم مرداد و مرحله فینال، در جمع هفت تیم برتر نگه دارد.
بیتردید تیم ملی از نقاط قوت قابلتوجهی برخوردار است؛ بویژه در اجرای سرویسهای قدرتی و پرشی که بازیکنان به مهارت بالایی در آن دست یافتهاند. نقطهای که میتواند محل نگرانی باشد، کیفیت دریافتهاست. ترکیب فعلی نشان میدهد بازیکنان یا صرفاً دریافتکنندههای خوبی هستند، یا در دریافت توأم با حمله تخصص دارند، اما توازن ایدهآل کمتر دیده میشود. کنار گذاشتن بازیکنانی چون اسماعیل مسافر و احسان دانشدوست و همچنین تغییر در پست آرمان صالحی، مؤید آن است که پیاتزا تمرکز ویژهای بر فاز تهاجمی دارد. این در حالی است که در سطح بالای رقابتها، تحمل فشار سرویسهایی با سرعتی در حدود ۱۱۰ کیلومتر بر ساعت، نیازمند ثبات و مهارت بالای دریافت است؛ موضوعی که نمونه آن را در عملکرد تیم فولاد سیرجان در جام باشگاههای آسیا دیدیم؛ جایی که مقابل سرویسها و دریافتهای قدرتمند اندونزی دچار مشکل شدند و در نهایت به نایبقهرمانی رضایت دادند.
در شرایط فعلی باید به تصمیمات کادر فنی احترام گذاشت و از ترکیب انتخابی حمایت کرد. هرچند در دوره گذشته رتبه تیم از پانزدهم به نهم ارتقا یافت، اما این تغییر لزوماً به معنای پیشرفت بنیادین نبود. اکنون فرصت آن فراهم است که با تکیه بر مهمترین سرمایه تیم -یعنی جوانی- و با کار هدفمند کادر فنی بر ابعاد روحی و ذهنی بازیکنان، شرایطی ایجاد شود تا آنها بتوانند فشار مسابقات فشرده، بویژه برگزاری دو دیدار در یک روز را تاب بیاورند. علاوه بر این، با توجه به تغییرات اخیر در قوانین از سوی فدراسیون جهانی که به افزایش سرعت بازی منتهی شده، هماهنگی هرچه بیشتر تیم با این ریتم جدید، ضرورتی انکارناپذیر است.
در پایان، برای تیم ملی آرزوی موفقیت دارم. در ورزشی که همواره در آن سرآمد بودهایم، حفظ و مدیریت صحیح سرمایههای انسانی، مهمترین تضمین برای تداوم موفقیت خواهد بود.
