پروفسور برتران بدیع
استاد ممتاز دانشگاه علوم‌‌سیاسی پاریس
مترجم:  رضا ایمان‌نژاد

آنچه بیش از هر چیز مرا رنج می‌دهد، این است که جنگ ایران چنان‌که باید در رسانه‌ها و در میان اصحاب دانشگاه، مسئولان و ناظران بین‌المللی بازتاب درخوری پیدا نکرد. شاهد بی‌تفاوتی عظیمی نسبت به مصایب ملت ایران هستیم و اگر بی‌تفاوتی در کار نباشد، چیزی به مراتب بدتر وجود دارد و آن «ابزارانگاری» است؛ یعنی استفاده ابزاری از رنج! و این مسأله عمیقاً من را شوکه می‌کند.
به‌عنوان مثال، همان روز اول، ارتش ایالات متحده با همکاری ارتش اسرائیل، 180 دختر دانش‌آموز را در مدرسه‌‌ای در شهر میناب واقع در جنوب ایران به قتل رساندند. اما در جامعه دانشگاهی جهانی، در جامعه رسانه‌‌ای یا حتی در میان اصحاب سیاست و دولتمردان جهان، چه کسی از آن سخن گفت و این جنایت را محکوم کرد؟ کدام رئیس کشور؟ کدام رئیس دولت؟ هیچ‌کدام، از آن چیزی نگفتند.
من استاد روابط بین‌الملل هستم. مواضع دستگاه‌های دیپلماسی و وزارتخانه‌های خارجه را به دقت رصد می‌کنم و شاهد بودم که هیچ دستگاه دیپلماسی، چه در کشورهای شرق و غرب و چه در کشورهای شمال و جنوب حقیقتاً به این فاجعه واکنش درخوری نشان ندادند و این تأسف‌بار است. تصور کنید اگر همین فاجعه در کشورهای دیگر رخ داده بود؛ همه ما می‌توانیم تجسم کنیم حجم واکنش‌های خشم‌آلود و تحریم‌هایی که در مواجهه با آن وضع می‌شد.
بی‌تفاوتی سیاستمداران جهان نسبت به ظلمی که به ایران می‌شود را واقع‌بینانه این‌گونه می‌توانم تبیین ‌کنم که اصلی مبتنی بر «سلسه مراتب عمودی» بر نظام بین‌الملل حاکم است؛ گویی انسان‌هایی وجود دارند که رنج و دردشان با اهمیت‌تر از دیگر انسان‌هاست و در این «نظم نامتعارف بین‌الملل» هیچ برابری در پیشگاه زندگی وجود ندارد؛ نه در برابر مرگ برابری هست و نه در برابر رنج. من در کتابم با عنوان «عصر تحقیرشدگان» توضیح داده‌ام که «نادیده ‌گرفتن»، یکی از متغیرهای بنیادین در روابط بین‌الملل و احتمالاً جنگ‌آفرین‌ترین و تنش‌زا‌ترین عامل در تاریخ معاصر ماست. وقتی شما این حس را پیدا می‌کنید (من این حس را شنیده و لمس کرده‌ام) که مرگ عزیزان و هموطنان شما نادیده گرفته می‌شود، دچار خشم و غیظ می‌شوید و «خشم» مشاور خوبی در روابط بین‌‌الملل نیست. آمریکا و اسرائیل با تعرض به خاک ایران، این خشم ملی را در ایران بیدار کرده‌ و اکنون هم در عواقبش گرفتار شده‌اند و دولتمردان جهان هم با سکوتی که در برابر این ظلم اختیار کرده‌اند در عواقب آن شریک شده‌اند.