آن چیزی که تحت عنوان حقوق بشر و حقوق بینالملل گفته میشد، زمانی که به نفع زورمندان و متجاوزان است، معتبر است و در غیر این صورت از هیچ اعتباری برخوردار نیست. گویا قانون جنگل حاکم است. نشانههای این پدیده این است که متجاوزان به چه چیزی میتوانستند تجاوز کنند. به چه چیزی باید صدمه میزدند تا این پرده را کامل کنار بزند و همه چیز هویدا شود. از حمله به یک مدرسه در میناب و کشتن تعداد زیادی کودک نونهال و معصوم تا بیمارستان، مرکز پژوهشی، دانشگاه، زیرساختها و آثار تاریخی ایران از جمله کاخ گلستان، مجموعه دولتخانه صفوی و قلعه فلکالافلاک. تهاجم به چنین آثاری در واقع چهره متجاوز را از پرده بیرون میآورد و خیلی عجیب است که چطور فرهیختگان جهان ساکت هستند؟ آیا جهان خالی شده از فرهیختگی و خردمندی؟ آیا جهان خالی شده از احساس مسئولیت نسبت به فرهنگ و حقیقت؟ به نظر میرسد این پرده هم باید کنار برود تا ببینیم آیا کسی هست که صدای اعتراض او بلند شود؟
بخشی از پیام سید محمد بهشتی
عضو پیوسته فرهنگستان هنر
