صنعت خودرو همواره یکی از ستون‌های اصلی اقتصاد ایران و شاخصی حساس برای سنجش سلامت زیرساخت‌های صنعتی کشور بوده است. این صنعت نه‌تنها نقش تعیین‌کننده‌ای در اشتغال‌زایی و تولید محصولات جانبی دارد، بلکه زنجیره‌ای پیچیده از تولیدکنندگان قطعات، واردکنندگان مواد اولیه و شبکه‌های توزیع را در خود جای داده است. با این حال، تاریخ این صنعت در ایران، با چالش‌های ساختاری و تنش‌های ژئوپلتیک گره خورده است. در تصور دوران «پساجنگ» و‌ گذار از تنش‌های شدید، پرسش اصلی این است که چگونه می‌تواند به شکلی «تاب‌آور» بازسازی شود.

تولید هوشمند داخلی را دریابید
معنی لغوی تاب‌آوری (Resilience) در این صنعت به معنای توانایی بازگشت به حالت عادی و همچنین قدرت تطبیق با شوک‌های ناگهانی است. در دوران جنگ و تحریم‌های سنگین، صنعت خودروی ایران عمدتاً بر پایه همین کلمه و تجربیات قوی از گذشته استوار بود که توانست ادامه دهد. اما در فضای پساجنگ، استراتژی صرف بقا پاسخگو نیست. برای رسیدن به تاب‌آوری واقعی، صنعت خودرو باید از مدل «تولید انبوه با تکنولوژی پایین» به سمت «تولید هوشمند و مبتنی بر دانش بیشتر» حرکت کند.
اولین گام در مسیر تاب‌آوری، بازسازی زنجیره تأمین داخلی است. وابستگی به واردات قطعات حساس و مواد اولیه شیمیایی، صنعت را در برابر نوسانات ارزی و محدودیت‌های لجستیکی آسیب‌پذیر کرده است.
در دوران پساجنگ، تمرکز باید بر توسعه صنایع تکمیلی و بومی‌سازی تکنولوژی‌های پیشرفته باشد تا در صورت بروز هرگونه تنش مجدد، موتور تولید متوقف نشود. دومین محور، ‌گذار از سوخت‌های فسیلی به سمت فناوری‌های سبز است. جهان در حال حرکت به سوی خودروهای برقی و هیبریدی است. اگر صنعت خودروی ایران بخواهد در بازارهای جهانی و حتی داخلی در میان رقبا دوام بیاورد، نمی‌تواند با تکیه بر خودروهای درون‌سوز قدیمی به مسیر خود ادامه دهد.
سرمایه‌گذاری روی زیرساخت‌های شارژ و تولید باتری، نه‌تنها یک ضرورت محیط‌زیستی، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای تاب‌آوری در برابر تغییرات الگوی مصرف جهانی است. در نهایت، مدیریت و حکمرانی صنعتی نقش کلیدی دارد. اصلاح ساختار و ایجاد فضای رقابتی میان شرکت‌های بزرگ و استارتاپ‌های نوپا، می‌تواند باعث تزریق خلاقیت به این بخش شود. تاب‌آوری یعنی تبدیل کردن «فشار» به «فرصت»؛ یعنی استفاده از دانش فنی داخلی برای ساخت محصولاتی که نه‌تنها نیازهای امروز، بلکه نیازهای آینده را پوشش دهند. به طور خلاصه، صنعت خودروی ایران در دوران پساجنگ، با یک انتخاب تاریخی روبه‌روست: یا بازگشت به الگوهای فرسوده و پذیرش آسیب‌پذیری، یا سرمایه‌گذاری بر دانش، تکنولوژی‌های نوین و زنجیره تأمین بومی برای ساختن صنعتی که در برابر طوفان‌های اقتصادی و سیاسی، ایستادگی کند.
تجربه جنگ 12‌روزه و همچنین ادامه حیات صنعت خودروسازی در این روزها، نشان‌دهنده این موضوع است که اتفاقاً خودروسازی ایران به‌خوبی تاب‌آوری در شرایط سخت را آموخته و از این آزمون سخت نیز بیرون خواهد آمد. شرایط فروشی که خودروسازان دوباره برقرار کرده‌اند، تحویل خودروها و تغییر مبادی واردات خودرو در زمره همین موضوع قرار می‌گیرد.