مجید حاتمی
کارشناس کشتی

تیم ملی کشتی آزاد ایران با اینکه چالش بیشتری نسبت به کشتی فرنگی دارد، اما تنها تیمی است که به خاطر فاصله کم بین قهرمانی جهان و بازی‌های آسیایی، مشکل زیادی ندارد؛ چراکه تیم برتر دنیاست و در دنیا حرف برای گفتن دارد. کشتی آزاد ایران حتی شرایط بهتری از ژاپن که به زور دارای دو تیم است، دارد؛ در حالی که دو تیم کشتی آزاد ایران باکیفیت هستند.
چهار مدال طلای ایران در قهرمانی آسیا، اتفاق خیلی خوبی است و تیمی که پژمان درستکار به قرقیزستان برد، عملکرد بدی نداشت. توقع فدراسیون و مردم هم این است که در تمام مسابقات، همه کشتی‌گیران تاپ نروند و پشت خط ‌مانده‌ها روی تشک آسیا که کوچک‌تر از قواره کشتی ایران است، محک بخورند. البته تصمیم کادر فنی هم تصمیم درستی بود که مثل کشتی فرنگی، کشتی‌گیرانی را به قهرمانی آسیا برد که کمتر باید وزن‌کشی می‌کردند. به‌عنوان مثال، امیرحسین زارع تا بازی‌های آسیایی یا قهرمانی جهان، دیگر در هیچ مسابقه‌ای 
شرکت نمی‌کند.
سرمربی تیم ملی کشتی آزاد در سبک‌وزن‌ها، کشتی‌گیران جوان را محک زد. از طرفی در حالی که حرف از رسیدن کامران قاسم‌پور به آخر کشتی است، درستکار به خواست فدراسیون، او را روی تشک قرقیزستان ارزیابی کرد، چرا که امسال کشتی آزاد ایران به او نیاز دارد تا یکی از ۱۶ دوبنده ایران در ناگویا و قهرمانی آسیا را داشته باشد و البته او هم با قهرمانی در آسیا نشان داد می‌تواند کمک‌حال ایران باشد.
میلاد والی‌زاده دوباره با قهرمانی در وزن اول، خودش را در حد کشتی‌گیران تراز اول ثابت کرد. محمدمبین عظیمی هم خیال سرمربی تیم را برای داشتن ترکیبی تقریباً متفاوت 
راحت کرد.
اما یک‌سری از کشتی‌گیران مثل امیرمحمد یزدانی با سومی در قهرمانی آسیا نشان دادند نباید روی آنها برای دو میدان مهم جهانی و بازی‌های آسیایی حساب کرد، هرچند دست کادر فنی در وزن ۷۴ کیلوی المپیکی خیلی هم 
باز نیست. 
سومی او ثابت کرد رقابت او بین ۶ نفر آسیایی وزن المپیکی، مهره‌ای نیست که خیال درستکار را راحت کند.
حتی مدال برنز سینا خلیلی در وزن غیرالمپیکی ۷۰ کیلو به درستکار کمک کرد که می‌تواند از او در قهرمانی جهان برای امتیاز و رفتن روی سکو استفاده کند. حذف پیمان نعمتی در وزن ۶۵ کیلو، همان وزن رحمان عموزاد، باعث می‌شود احتمال حفظ رحمان در این وزن بیشتر شود. البته به خاطر اینکه رحمان باید وزن زیادی کم می‌کرد، در بیشکک از او استفاده نشد.
با اینکه مدال آزادکاران ایران در اوزان غیرالمپیکی کیفیت پایین‌تری داشت، همین مسأله کمک می‌کند تا اوزان المپیکی با اطمینان خاطر بیشتری در ناگویا حاضر شوند. البته درستکار می‌تواند کشتی‌گیرانی را که در آسیا طلایی نشدند به قهرمانی جهان ببرد، چرا که در قهرمانی جهان برخلاف بازی‌های آسیایی، امتیاز مهم است و هر کشتی‌گیری برنز هم بگیرد، ۲۰ تا ۲۵ امتیاز می‌گیرد.
با این شرایط، سرمربی تیم ملی کشتی آزاد برای شناخت ترکیب اصلی به حضور در ۴ تا ۵ تورنمنت نیاز دارد. هرچند نباید فراموش کرد که میزان مصدومیت آزادکاران بیشتر از فرنگی‌کاران است، بنابراین طبیعی به نظر می‌رسد که فدراسیون و کادر فنی آنها بیشتر نگران
 باشند.
اما بدون شک میدان ناگویا برای آزادکاران ایران، میدان بی‌دردسری نیست؛ چرا که ژاپنی‌ها هر وقت میزبان قهرمانی جهان و بازی‌های آسیایی باشند، با حضوری متفاوت، پوست رقبای خود را می‌کنند. آنها در دو دهه اخیر سرمایه‌گذاری خوبی روی اوزان سبک کرده‌اند و از طرفی در سنگین‌وزن هم با استفاده از کشتی‌گیران دو رگه، حاشیه امن سنگین‌وزن‌های ایران را به خطر می‌اندازند؛ درست مثل آرش یوشیدا، کشتی‌گیر ایرانی-ژاپنی وزن ۹۷ کیلوگرم.
هند هم بعد از ژاپن، حریف خطرناکی برای آزادکاران ایران محسوب می‌شود؛ تیمی که مثل بقیه رقبا برای داشتن دو تیم با ترکیب متفاوت مشکل دارد، اما هر روز بهتر از قبل می‌شود. 
در واقع پیشرفت کشتی هند مدیون سرمایه‌گذاری ارتش و صنایع آن و مربیان ایرانی است، هرچند به‌تازگی مربیان روسی و ژاپنی هم در این کشور کار می‌کنند.