محسن کاوه، سرمربی اسبق تیم ملی کشتی آزاد در گفتوگو با «ایران»:
توجه به جوانان، آینده کشتی ما را تضمین میکند
جهش هند و ژاپن در آسیا برای ما یک هشدار جدی است
پریسا غفاری/ تیم ملی کشتی آزاد ایران در قهرمانی آسیا با کسب هشت مدال در ۱۰ وزن به عنوان قهرمانی رسید، اما این موفقیت در میان قدرتنمایی جدی ژاپن و رقابت نزدیک با هند به دست آمد. فاصله کم امتیازی با هندیها نشان میدهد مسیر پیش رو، از جمله بازیهای آسیایی ناگویا، با چالش بیشتری همراه خواهد بود و نیازمند آمادگی بالاتر است.
محسن کاوه، سرمربی اسبق تیم ملی کشتی آزاد، در گفتوگو با «ایران» به چالشها و آینده کشتی آزاد اشاره
میکند.
درباره عملکرد تیم ملی در قهرمانی آسیا چه تحلیلی دارید؟
این مسابقات یک تفاوت بزرگ با دورههای قبلی داشت، چرا که کشور عزیزمان درگیر جنگ تحمیلی شد و این موضوع به لحاظ روحی و روانی به ورزشکاران بسیار آسیب رساند. هر چند آنها در اردو بودند، ولی دلشان پیش خانوادههایشان بود و دلنگرانیهای زیادی داشتند. مسیری را هم که برای رسیدن به بیشکک طی کردند، طولانی بود و خستگی زیاد بدنی برای آنها ایجاد کرد. با این حال، آزادکاران کشتیهای خوبی گرفتند و در این برهه زمانی، خوشحالی را به خانههای ایرانیان انتقال دادند.
تیم ملی هند تنها با اختلاف ۱۶ امتیاز در جایگاه دوم ایستاد و در فرنگی هم جهش قابل توجهی داشتند. این اتفاق را چگونه ارزیابی میکنید؟
هندیها چندین سال است که لیگی را با عنوان جایزه بزرگ به سبک و سیاق خاص خودشان برگزار میکنند و کشتیگیران مطرح را به این کشور میکشانند. هندیها با سرمایهگذاری خوبی که در این رشته کردهاند، در رده نوجوانان و جوانان برای ما حریف اصلی بودند، ولی حالا در بزرگسالان به عنوان رقیب جدی خود را مطرح کردهاند.
ژاپن هم در بیشکک خوش درخشید. آیا در ناگویا با مزیت میزبانی میتوانند برای کسب مدالهای طلای بیشتر کشتی آزاد ما خطرساز بشوند؟
ژاپنیها با چند تغییر به آسیا آمدند. حتی در وزن ۷۹ کیلو، کشتیگیرش را برای اولین بار به تشک فرستاد؛ نفری که رازامبک جمالاف، قهرمان المپیک و جهان از ازبکستان را شکست داد. آنها در اوزان پایین، کشتیگیران خوبی نیاوردند، ولی با این حال در رده سوم ایستادند.
آزادکاران این کشور در المپیک خیلی خوب بودند و مطمئن باشید در بازیهای آسیایی با استفاده از میزبانی، حریف اصلی ما هستند. ژاپنی که قبلاً در اوزان پایین خوب بود، حالا در وزنهای بالاتر هم قدرت خود را به نمایش میگذارد. در حال حاضر با اینکه ما به خاطر جنگ تحمیلی در شرایط عادی نبودیم اما کادر فنی باید دستفرمان خوبی داشته باشد تا با تمرینات زیاد در مسابقات آسیایی بدرخشند، چرا که ما جزء سه قطب برتر کشتی جهان هستیم.
بدون شک خیلی از نگاهها در پنج وزن اول به وزن ۹۷ کیلو بود، جایی که امیرعلی آذرپیرا کشتی میگرفت. اما او مقابل آرش یوشیدا شکست خورد.
یوشیدا بعد از کسب مدال برنز جهانی زاگرب با قدرت به میدان آمد و توانست تاجالدینوف، قهرمان المپیک پاریس را در نیمهنهایی شکست دهد. او نشان داده روند رو به رشدی دارد و بعد از مغلوب کردن آذرپیرا در فینال، اکنون خود را در وزن ۹۷ کیلو تحمیل کرده است. به نظرم آذرپیرا در این دوره خوب کشتی نگرفت و از آمادگی ۱۰۰ درصدی برخوردار نبود. به لحاظ اینکه او در وزن حسن یزدانی به مسابقات رفته بود، فشار بیشتری را هم تحمل کرد. اما در نهایت باید بگویم آذرپیرای همیشگی نبود.
فکر میکنید کامران قاسمپور با کسب مدال طلا توانست خود را در وزن ۹۲ کیلو تثبیت کند؟
کامران کشتیگیر قابلی است و بعد از کسب دو مدال طلای قهرمانی جهان در ۹۲ کیلو، همه از او انتظارات بالایی دارند. چندین سال هم در ۸۶ کیلو رقابت نزدیکی با حسن یزدانی داشت. حریفان اصلی کامران از کشورهای بلغارستان، یونان، جمهوری آذربایجان، گرجستان و آمریکا هستند و در آسیا رقیب قدرتمندی ندارد که به لحاظ فنی و تاکتیکی از او بهتر باشد. پس کسب طلا توسط او راحتتر از سایر همتیمیهایش بود. به نظرم او باید برنامهریزی بهتری داشته باشد تا در جهانی همان کامران ۹۲ کیلو را ببینیم.
پیمان نعمتی در ۶۵ و مهدی یوسفی در وزن ۷۹ کیلوگرم حذفشدههای ایران بودند. دو مدال از دست ایران پرید؟!
پیمان برای اولین بار حضور داشت. اما یوسفی نسبت به گذشته اصلاً خوب کار نکرد. حذف این دو جوان نشان میدهد که باید روی پشتوانهسازی بهتر کار کنیم. در ۶۵ کیلو، ایران رحمان عموزاد را دارد که قهرمان جهان است، اما فاصله نفرات دوم و سوم این وزن (از بین جوانان و نوجوانان) با عموزاد آنقدر زیاد است که باید فکری برای آن بشود. دیگر در این وزن، جوانان امیدهای ما موفق نیستند. بهتر است ارزیابی شود و علت نزول را پیدا کنند.
میلاد والیزاده اولین طلای کاروان را کسب کرد. خیلی از کارشناسان او را پدیده تیم ملی در مسابقات بیشکک معرفی کردند؟
در وزن ۵۷ کیلو، والیزاده، حریف هندی و ژاپنی را به راحتی مغلوب کرد. در فینال مقابل باتخویاگ از مغولستان، در مدت زمان یک دقیقه و ۴۷ ثانیه با امتیاز عالی ۱۴ بر ۳ پیروز شد. این نشان میدهد که بعد از مدتی که در قهرمانی آسیا و جهانی در این وزن افت داشتیم، والیزاده نشان داد که با قهرمانی در آسیا تازه کارش شروع شده و زنگ خطر جدی را برای رقبایش
به صدا درآورده است.
اما امیرمحمد یزدانی کمی ما را نگران کرد، هرچند صاحب مدال برنز آسیا شد؟
او سرپرشوری دارد و کارهای خارقالعادهای انجام میدهد. او در دوره قبلی آسیا، شینوسوکه آئویاگی، دارنده مدال طلا و نقره جهان از ژاپن را شکست داده بود، ولی این بار در نیمهنهایی باخت. خودش تماشاگر، چلنج و کشتی را میخواهد اداره کند. به نظرم مربیاش باید مدیریت کشتی او را برعهده بگیرد.
با همه این تحلیلهایی که داشتید، فکر میکنید در بازیهای آسیایی ناگویا کارمان سخت باشد؟
اولاً به خاطر فاصله زمانی کم ناگویا تا جهانی، فکر میکنم آسیایی به ما لطمه بزند. به غیر از هند و ژاپن، باید بحرینیها را هم در نظر داشته باشیم زیرا آنها کشتیگیران روسی زیادی را به خدمت گرفتهاند و به عنوان حریف خوب باید جدیشان بگیریم.
فکر میکنید کشتی آزاد به غیر از تیم اصلی، تیمهای آمادهای همانند کشتی فرنگی در اختیار دارد؟
حسن رنگرز چندین سال است بسیار خوب کار میکند و در آسیا با میدان دادن به جوانان نشان داد که پشتوانهسازی خوبی انجام میدهد. شاید تعداد طلاهایش کم شد، ولی در ۱۰ وزن مدال گرفت. برای کشتی آزاد هم باید به این بیندیشیم که هر چقدر به جوانان میدان بدهیم، آینده ما تضمینشدهتر
است.
