ناصر ایمانی   
تحلیلگر سیاسی 

از ابتدای جنگ تحمیلی و روزهایی که دشمنان قدیمی و جدید به صورت تجاوزکارانه وارد میدان جنگ علیه کشورمان شدند، مردم ایران همواره نشان داده‌اند که چگونه می‌توان با اراده‌ای ناب و وحدتی اصیل، برابر توطئه‌ها و تهدیدات ایستاد. حضور مردم در میدان‌ها، جبهه‌ها و مسیرهای ملی، نه تنها نمادی از مقاومت است، بلکه پشتوانه‌ای اساسی برای مذاکرات سیاسی و امنیتی در آینده نیز محسوب می‌شود.
این حضورها گویای آن است که مردم ایران در هر شرایطی، به عنوان نهادی اصلی، در جهت حفظ امنیت ملی و دفاع از منافع ملی، نقش اساسی ایفا می‌کنند. استمرار این حضور، نه تنها ضرورتی اخلاقی، بلکه یک وظیفه‌ تاریخی است که باید با هوشیاری و هدایت، به‌خوبی پیش برد.
حتی در دنیایی که تهدیدات چندجانبه و پیچیده است، مردم ایران می‌توانند به عنوان پشتوانه‌ای امن و قوی، مسیر مذاکرات را با اعتماد و قدرت فراموش‌نشدنی، پیش ببرند. این استمرار، نه تنها نشان‌دهنده اراده ملی، بلکه یک پیام قوی به دشمنان است که ایران هرگز تنها نخواهد ماند.
چنین حضورهایی نشان از مفهوم عمیقی به نام وحدت دارد که نه تنها در زمان جنگ، بلکه در تمامی شرایط سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور تأثیرگذار است. زیرا حفظ وحدت ملی یک ضرورت است که می‌تواند مبنایی برای پیشرفت، امنیت و استقلال کشور باشد و یک اصل اسلامی و انسانی است که باید در هر شرایطی تقویت شود.
این وحدت نباید فقط در مواقعی که کشور مورد حمله قرار می‌گیرد به وجود بیاید. بلکه باید در تمامی ادوار و مراحل حفظ شود، به‌ویژه در جایی که منافع ملی مطرح باشد. وحدت به معنای هم‌نگاری کامل نیست، بلکه به این معناست که در جایی که منافع ملی در معرض خطر باشد، همه تلاش کنند تا آن را حفظ کنند.
در واقع، وحدت در جایی حضور دارد که منافع ملی و کشوری مطرح باشد و تمامی افراد، گروه‌ها و نهادها با هم همکاری کنند تا منافع ملی را حفظ کنند. این مفهوم در جنگ‌های ۱۲ روزه و جنگ رمضان به‌خوبی به چشم آمد. در آن دوران، یک وحدت عجیب و کم‌سابقه میان مردم، حکمرانان، صاحب‌نظران و نیروهای نظامی به وجود آمد که نشان‌دهنده قدرت وحدت در مقابله با دشمن بود. 
لذا در دنیایی که پویایی‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی هر روز بیشتر می‌شود، نیاز به رهبرانی با دید بلندمدت و منظومه‌ای از نظریه‌ها بیش از پیش حس می‌شود. رهبر شهید، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای یکی از این رهبران برجسته است که در طول سال‌های رهبری و ریاست جمهوری، یک منظومه گسترده و جامع از نظریه‌های علمی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی ارائه داد. این منظومه نه تنها به مسائل داخلی و خارجی کشور می‌پردازد، بلکه در حوزه‌های مختلفی از جمله نظامی، اقتصادی، فرهنگی و هنری نیز دیدگاه‌های عمیق و جامعی ارائه کرده است.
نظریه های ایشان در حوزه‌های مختلفی مثل سینما و شعر نیز نشاندهنده عمق نگاه شان در چنین اموری است. این منظومه که طی چند سال رهبری ایشان و حتی قبل از آن در دوره ریاست جمهوری ایشان شکل گرفته، اگر به‌درستی تهیه شود، می‌تواند یک مانیفست کامل برای اداره حکومت‌ها باشد. البته اینکه چقدر از این نظریات طی سال‌های گذشته اجرا شده، یک بحث دیگری است. ولی درواقع نظریه‌پردازی‌های ایشان بسیار ارزشمند بوده و لازم است که برای نسل‌های آینده مدون شود و مورد استفاده قرار گیرد.
علاوه بر اینها، درخصوص مسأله وحدت، امام خمینی (ره) به عنوان اولین رهبر جمهوری اسلامی و بنیانگذار آن، همیشه روی این مقوله تأکید داشتند. این تأکید در پیام نوروزی رهبری جدید، حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای نیز دیده شد. ایشان شعار سال را «اقتصاد مقاومتی در سایه وحدت ملی و امنیت ملی» اعلام کردند. یعنی باز هم روی وحدت تأکید شد.
بنابراین فکرمی‌کنم لازم نیست دوباره درباره معنای وحدت و ضرورت آن صحبت کنیم، چون این موضوع بارها و بارها در طی سال‌های گذشته مطرح شده است. زیرا قطعاً وحدت به معنای یکسان کردن دیدگاه‌ها و نظریات صاحب‌نظران مختلف نیست. در نهایت دیدگاه‌ها متفاوت است. وحدت عمدتاً به این معناست که در موضوعاتی که منافع ملی کشور اقتضا می‌کند، ما باید با هم رفتار یکسانی داشته باشیم، نظر یکسانی بدهیم و منافع ملی را حفظ کنیم.