در روزگار حساس جنگ و دفاع، بیش از هر زمان دیگری نیازمند حفظ انسجام و همدلی ملی هستیم. تجربه‌های تاریخی نشان داده‌اند که ملت‌هایی که در بزنگاه‌های سرنوشت‌ساز، وحدت خود را حفظ کرده‌اند، توانسته‌اند از دشوارترین بحران‌ها عبور کنند. در چنین شرایطی، هرگونه تلاش برای ایجاد شکاف و دوگانگی در جامعه، نه‌تنها کمکی به حل مسائل نمی‌کند، بلکه می‌تواند زمینه‌ساز تضعیف توان ملی شود.
طبیعی است که در هر جامعه‌ای، دیدگاه‌ها و نظرات مختلفی وجود داشته باشد. این تفاوت‌ها نه‌تنها تهدید نیستند، بلکه در صورت مدیریت صحیح، می‌توانند به غنای فکری و پویایی اجتماعی کمک کنند. آنچه اهمیت دارد، نحوه مواجهه با این اختلاف‌نظرهاست. بیان دیدگاه‌های گوناگون، در چهارچوب احترام و منطق، امری پذیرفته و حتی ضروری است. در مقابل، شنیدن و تحمل نظر دیگران نیز بخشی از فرهنگ گفت‌وگوی سازنده به شمار می‌رود.
در شرایط جنگی، تصمیم‌گیری‌ها نیازمند جمع‌بندی‌های دقیق و مسئولانه است. نهادهای مسئول، با در نظر گرفتن همه جوانب، راهبردهایی را اتخاذ می‌کنند که هدف آنها حفظ منافع ملی و تأمین امنیت کشور است. در این میان، پس از آنکه تصمیمی به‌عنوان راهبرد کلان انتخاب شد، همراهی و همدلی عمومی در اجرای آن، نقش تعیین‌کننده‌ای در موفقیت آن خواهد داشت.
حفظ وحدت، یک شعار صرف نیست، بلکه ضرورتی عملی و حیاتی است. جامعه‌ای که دچار دوقطبی‌های شدید شود، انرژی خود را به‌جای تمرکز بر مقابله با چالش‌های بیرونی، صرف اختلافات درونی می‌کند. این امر، ناخواسته فرصت‌هایی را در اختیار دشمنان قرار می‌دهد تا از شکاف‌های داخلی بهره‌برداری کنند. از این رو، همه اقشار جامعه، از نخبگان و فعالان سیاسی گرفته تا رسانه‌ها و مردم عادی، مسئولیتی مشترک در پاسداری از این انسجام دارند.
نقش رسانه‌ها و تریبون‌های عمومی هم در این میان بسیار برجسته است. این ابزارها می‌توانند به‌عنوان پل ارتباطی میان دیدگاه‌های مختلف عمل کرده و زمینه‌ساز همگرایی باشند. در مقابل، اگر از این ظرفیت‌ها برای برجسته‌سازی اختلافات و ایجاد فضای تنش استفاده شود، پیامدهای آن به زیان کل جامعه خواهد بود. بنابراین، انتظار می‌رود همه کسانی که به نوعی به تریبون‌های عمومی دسترسی دارند، با درک شرایط حساس کشور، در مسیر تقویت همدلی و آرامش گام بردارند.
جریان‌های مختلف سیاسی نیز، با وجود تفاوت در دیدگاه‌ها، می‌توانند در اصول و منافع کلان ملی به اشتراک برسند. احترام متقابل به نظرات یکدیگر و پایبندی به جمع‌بندی‌های نهایی، می‌تواند الگویی از بلوغ سیاسی را به نمایش بگذارد. در چنین فضایی، رقابت‌های سیاسی جای خود را به همکاری و هم‌افزایی برای عبور از شرایط دشوار می‌دهد.
در نهایت، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، درک این واقعیت است که موفقیت در شرایط جنگی، تنها با تکیه بر توان نظامی حاصل نمی‌شود، بلکه نیازمند پشتوانه‌ای از وحدت، اعتماد و همدلی ملی است. حفظ این سرمایه ارزشمند، وظیفه‌ای همگانی است که آینده کشور به آن گره خورده است.

وحدت؛ تنگه احد امروز ایران
علی متقیان
مدیرعامل موسسه فرهنگی- مطبوعاتی ایران
در 35 روز گذشته که کفر جهانی هجوم نظامی ظالمانه و نابرابری را علیه ایران اسلامی آغاز کرد، صحنه‌های باشکوهی از دفاع و ایستادگی رقم خورد و درعین حال تاریخ‌هایی هم برای ایرانیان تداعی شد. این تاریخ تداعی شده، غزوات پیامبر اسلام(ص) است که با نیروی اندک و سلاح کمتر، به پیروزی‌هایی دست یافت که مسیر تاریخ بشریت را تغییر داد.  
دو رژیم مدعی برترین قدرت نظامی، این جنگ را با این آرزوی خام بر ایران تحمیل کردند که در سه روز بتوانند بنیان این نظام الهی را سست کرده و به آرزوی باطل 47 ساله خود برسند. تلخی این تجاوز، بیش از همه در این بود که در همین مدت، عده‌ای غافل و وطن‌فروش که بیرون از مرزها هستند، با این دو رژیم کودک‌کش همنوا شده و برای متجاوزان فرش قرمز پهن کردند.
برخی از کشورهای مسلمان همسایه نیز امکانات خود را در اختیار متجاوزی قرار دادند که از جایی خارج از منطقه آمده که با همدستی یک رژیم غیرقانونی و جعلی، ایران اسلامی و مردم مسلمان آن را بمباران کند. این بمباران دو گونه بود؛ بمباران با تسلیحات پیشرفته و بمباران تبلیغات دروغین از طریق شبه‌رسانه های وابسته.
این اتحاد نامبارک یادآور غزوه «احزاب» است. در غزوه احزاب هم، همه دنیا و نیروی کفر برای از میان برداشتن همه اسلام به میدان آمده بود، اما آنچه در نهایت اتفاق افتاد، اعتلای کلمه حق بود: «کلمه الله هی العلیا.»
از آنجا که جنگ تحمیل شده از سوی دو دشمن آمریکایی-صهیونی «جنگ رمضان» نام گرفته است، نگاهی به غزوات بدر و احد پیامبر اسلام(ص) و تحولاتی که در آنها برای مسلمانان رقم خورد، برای امروز ما نیز درس‌آموز خواهد بود.
در این دو غزوه مسلمانان در کنار رسول خدا(ص) به یکسان از مدد الهی بهره‌مند بودند، پس چه فرآیندی سبب شد تا در جنگ بدر، مسلمانان با نیروی اندک پیروز شوند، اما در جنگ احد شکست بخورند؟
درسی که تاریخ اسلام از این دو رویداد به مسلمانان می‌دهد این است که در غزوه بدر، مسلمانان یکدل و یکصدا همراه رسول خدا(ص) در نبرد حاضر شدند و با پذیرش فرماندهی پیامبر(ص) کوچک‌ترین انحرافی در فرمانبرداری نداشتند. مسلمانان در جنگ بدر، در مقابل کسانی صف‌آرایی کردند که تا چندی پیش همشهری، خویشاوند و هم‌پیمان آنان بودند. اما به رغم نیرو و سلاح اندک، ایستادگی مسلمانان در کنار پیامبر اسلام(ص) و دورماندن از تردید و ضعف، سبب شد خداوند طعم پیروزی را به آنان بچشاند و مشرکان مغرور به امکانات مادی، طعم تلخ شکست را پذیرا شدند. 
پس از پیروزی مسلمانان، برای دوری از غرور آنان یا از این تصور که صرفاً زور بازوی آنان باعث پیروزی شده است، این آیه شریفه نازل شد: «شما تیر انداختید، اما ما بودیم که (آن تیر را) به هدف زدیم.»
۱۳ ماه بعد، مشرکان مکه با سه برابر امکانات بدر به مدینه لشکر کشیدند تا همراه با گرفتن انتقام شکست بدر، کار اسلام را تمام کنند. پیامبر(ص) با مشورت مسلمانان درباره شیوه دفاع، همراه با رزمندگان اسلام از شهر خارج شد.
صبح نبرد، پیامبر اسلام(ص) پنجاه نفر از نیروها را مأمور حفاظت از تنگه ای کرد که پشت سر سپاه قرار داشت تا دشمن از پشت حمله نکند. دستور پیامبر(ص) این بود که این پنجاه نفر، در شکست یا پیروزی نباید تنگه را رها کنند.
جنگ با پیروزی مسلمانان پیش رفت و بخش‌هایی از لشکر کفار ناچار به عقب‌نشینی و فرار شد. در این هنگام، بخش زیادی از مأموران حفاظت از تنگه به طمع جمع‌آوری غنایم موضع خود را رها کرده و دنبال جمع‌آوری غنیمت رفتند! تنگه رها شد، بخشی از نیروهای کفار از پشت حمله کردند، نظم سپاه اسلام به هم ریخت و به این ترتیب آنچه در ابتدا پیروزی بود، به شکست تبدیل شد. در احد بیش از ۷۰ مسلمان به شهادت رسیدند.
ایران اسلامی نیز در این نبرد نابرابر و نامتقارن در چنین میدانی قرار گرفته است. اکنون ایران دو تنگه مهم در اختیار دارد: یکی تنگه هرمز است که کنترل آن در دست رزمندگان اسلام است و تنگه دیگر میدان‌ها و خیابان‌های شهرها که مردم با حضور خود از آنها صیانت و پاسداری می‌کنند. کار تنگه دوم، امیدآفرینی برای رزمندگان و ایجاد رعب و وحشت در دل دشمنان است.
درسی که باید از تاریخ اسلام بیاموزیم، این است که باید این تنگه ها را با وحدت هدف، وحدت شعار، وحدت فکر، وحدت اندیشه و وحدت فرماندهی، با قدرت و صلابت نگه داشت. در این تنگه سرنوشت ساز نباید به فکر چیزی غیر از پیشبرد اهداف این دفاع بود. اگر امروز ایرانیان در این تنگه‌ها در خیابان‌ها و میادین کشور، به فکر چیزی غیر از دفاع و اجرای برنامه‌های راهبردی باشند یا برخی بخواهند چیزهای دیگری را القا کنند، بیم ایجاد اختلاف و سستی در صفوف به‌هم پیوسته مردم وجود دارد. هرگونه خط کشی و هر اقدامی برای برجسته‌سازی تفاوت‌های فکری، عقیدتی و سیاسی، نه تنها بازی در زمین دشمن، که به منزله رها کردن تنگه‌های قدرت ایران اسلامی است. زیرا شکستن وحدت، بیش از هر چیزی دشمن را به طمع می‌اندازد.
امروز همه کفر و متحدانش علیه اسلام و ایران به میدان آمده‌اند. وظیفه همه ایرانیان است که با پیروی از فرماندهی کل قوا، همت خود را صرف آن کنند که کوچک ترین رخنه ای در وحدت ایرانیان، با هر قومیت و زبان و عقیده نیفتد.
ممکن است دشمن با لباس‌ها و زبان‌های مختلفی برای ایجاد دوگانگی در این صفوف دشمن‌شکن وارد شود. در مقابل چنین وسوسه‌های دشمن‌سازی، همواره باید نبرد سرنوشت‌ساز احد را به خاطر داشت و این تأکید خداوند را بارها و بارها تکرار کرد: «قل انما اعظکم بواحده.»