روایت متفاوت چهرههای ورزشی از ۳۰ روز تجاوز دشمن به خاک ایران
همصدا و متحد، سرباز ایرانیم
گروه ورزشی / در سی روز اخیر که با صدای انفجار و باروت ناشی از تجاوز دشمن سپری شد. تجاوز دشمن، تنها محدود به تخریب خیابانها و کوچهها نبود و مسیر حرفه ای ورزشکاران و قهرمانان را هم دستخوش تغییراتی کرد. بسیاری از قهرمانان، مربیان و مدیران فدراسیونها، گرچه این روزهای دشوار را با قلبی لرزان برای خانوادههای خویش، نگاهی نگران به حال همتیمیهای بیپناه و اندوهی بیکرانه برای مردمی گذراندند اما استوار و پابرجا مانده اند. اما آنچه واکنش جامعه ورزش را از هر نهادی متمایز ساخت، نه در شعار که در عینیت غمآگاهانهاش بود. آنان که به پیروزی در میدانهای بینالمللی عادت دارند، این بار میدان تازهای گشودند: خیابانهای غبارگرفته، کنار بساط خدمترسانی، در دل مردمی که سالها بابت پیروزیهایشان کف زدند و اشک ریختند. این حضور، از روی عادت نبود، از سر درکی راستین از مسئولیت اجتماعی بود؛ درکی که قهرمانی واقعی را نه در مدال، که در بی تفاوت نبودن معنا میکند. جامعه ورزش نشان داد هرچند از توفان تجاوز دشمن زخم برداشته، اما هرگز در جایگاه تماشاگر نمیماند. ایستادن قهرمانان و مدیران در صف مردمی که داغ دیدهاند، یک حرکت تبلیغاتی نبود؛ روایتی بود از همدلی راستین، از آن جنس که میفهماند قهرمانی حقیقی، تنها آنجاست که کسی پشتِ خاک وطن و مردم زخمیاش را خالی نکند.
