ما آدمها گاهی چنان در تارهای عادت و تکرار گرفتار میشویم که راه آسمان را گم میکنیم. خودمان برای خودمان قفس میسازیم؛ با ترسهایمان، با حسادتهایمان، با دلخوریها و کینههای کهنه و آرزوهای بیسرانجام. بعد هم از تنگی نفس شکایت میکنیم و فراموش میکنیم کلید این قفس، همیشه در دستان مهربان تو بوده است.
ای خدای آزادی و رهایی بخش!
در این روز عزیز از ماه مبارک رمضان مرا از زندانهای نادانی و خودخواهی نجات بده. کمکم کن سبکبال زندگی کنم و دل به مهربانی بسپارم. مرا از بندهای پنهان برهان و به وسعت آرامش خودت میهمان کن. همین!
عبدالرحیم سعیدیراد
