در سکوت سحرگاهان ماه عزیز رمضان، دلم را به تو میسپارم؛ دلی که پر است از حرفهای نگفته، آرزوهای دور و امیدهای کم رمق. میدانم تو آنقدر بزرگی که همه اینها را در آغوش مهربانیات جا میدهی. ای خدای صبور! به من بیاموز چگونه در سختترین روزها نیز لبخند ایمان را بر لبها داشته باشم. کمکم کن تا از دل شکستها، پلی به سمت رشد بسازم و از هر زمین خوردن، برخاستنی تازه رقم بزنم. مرا از شر ناامیدی دور نگه دار و در شبهای این ماه پر برکت، چراغ امیدت را در دلم روشنتر کن. ای مهربانترین! به تو پناه آوردهام؛ مرا همانگونه که شایسته میدانی، بپذیر!... همین!
عبدالرحیم سعیدیراد
