گاهی بغض‌هایم آن‌قدر سنگین‌ می‌شوند که زبانم از گفتن باز می‌ماند. آن‌وقت تنها جایی که می‌توانم بی‌هراس گریه کنم، سجاده نماز است. تو که پیش از گفتن، صدای دلم را می‌شنوی و پیش از خواستن، نیازم را می‌دانی. ای خدای مهربان! در این روز عزیز، دلم را از تیرگی‌ها بشوی و چشم جانم را به روشنی حقیقت باز کن. مرا از غفلت‌هایی که آرام‌آرام ایمانم را می‌ربایند، نجات بده و کمکم کن در میان شلوغی دنیا، حتی برای لحظه‌ای از یاد تو غافل نشوم. دستم را بگیر و از پیچ‌وخم‌های سخت زندگی عبورم بده؛ که بی‌تو هر راهی، بی‌انتها و هر قدمی، لرزان است. 
همین!

عبدالرحیم سعیدی‌راد