امیر واعظ آشتیانی
کارشناس مدیریت

بحران نداشتن زمین و ورزشگاه مناسب برای برگزاری مسابقات رسمی، سال‌هاست که در فوتبال ایران به یک معضل ساختاری تبدیل شده است. روایت‌های تکراری از تیم‌هایی که زمین در اختیار ندارند، ورزشگاه‌های غیراستاندارد، جابه‌جایی‌های عجیب میان استان‌ها و برگزاری مسابقات در شهرهایی غیر از شهر میزبان، تصویری نگران‌کننده از فوتبال حرفه‌ای ایران ترسیم کرده است. استقلال و پرسپولیس، که هر یک دارای دارایی‌ها و برندهایی با ارزش چند هزار میلیارد تومان هستند، سال‌هاست اسیر مدیریت‌هایی بوده‌اند که حتی در ساده‌ترین امور، از جمله جذب بازیکن، با چالش مواجه‌اند. 
طبیعی است که دو تیم آبی و قرمز پایتخت در چنین شرایطی نه‌تنها موفق به ساخت ورزشگاه اختصاصی نشده‌اند، بلکه حتی از داشتن زمین تمرین اختصاصی نیز محروم مانده‌اند. دو ورزشگاه قرضی این باشگاه‌ها نیز این روزها با تهدید بازپس‌گیری روبه‌روست و چنین به نظر می‌رسد که این دو باشگاه در تمام این سال‌ها، بیش از آن‌که به دست آورده باشند، صرفاً از داشته‌های خود کاسته‌اند. در مجموع باید گفت ورزش ایران اساساً نتیجه‌گراست؛ رویکردی که آثار آن در تمامی سطوح قابل مشاهده است. زمانی که فوتبال حرفه‌ای نیست و مدیران آن نیز با تفکر حرفه‌ای تصمیم‌گیری نمی‌کنند، نگاه مدیریتی به‌طور طبیعی صرفاً معطوف به نتیجه‌گرایی کوتاه‌مدت می‌شود.  در چنین فضایی، اعتقادی به توسعه زیرساخت‌ها وجود ندارد و منابع مالی، صرف هزینه‌های اغلب بیهوده می‌شود. از سوی دیگر، سازمان خصوصی‌سازی نیز برای دو باشگاه پایتخت‌نشین و مالکان فعلی آنها، تکلیف روشنی تعیین نکرده است تا شرایط به مرحله‌ای برسد که این باشگاه‌ها قابلیت عرضه و فروش سهام در بورس را داشته باشند و دولت بتواند به‌طور کامل از مالکیت آنها خارج شود. برای هواداران فوتبال در ایران نیز چیزی جز سردرگمی و فرسایش روانی باقی نمانده است. در حالی که کشورهای همسایه ستاره جذب می‌کنند و میزبان جام جهانی می‌شوند، فوتبال ایران حتی برای میزبانی مسابقات لیگ داخلی خود نیز با مشکل  مواجه است.