نیاز ورزش به مدیران علمگرا
مصطفی پوردهقان
عضو فراکسیون ورزش
ورزش، چون نامش صنعت است، مدیرانی میخواهد که با علم مدیریت آشنا باشند و سیستم دخلوخرج و هزینهها را بدانند؛ فارغ از اینکه مسئولیت چه فدراسیونی را بر عهده دارند. معمولاً بودجه ورزش از اعتبارات دولتی تغذیه میشود و به دلیل محدودیت منابع مالی، بخشی از اعتبارات باید از طریق جذب اسپانسر تأمین شود؛ اسپانسرهایی که یا در ارتباط با صنعت و بنگاههای تولیدی هستند و یا به منظور تبلیغ در ورزش و البته برخی نیز صرفاً از روی علاقه در ورزش سرمایهگذاری میکنند.
از طرفی، رؤسای فدراسیونها برای جذب اسپانسر باید برنامهریزی درستی داشته باشند تا با فراهم کردن شرایط مناسب، بیشترین مدال را در میادین بزرگ به دست آورند. آنها حتی باید منابع و محلهای درآمدی در استانها و شهرستانها را شناسایی کنند. هرچند برخی از رؤسای فدراسیونها فقط پشتمیزنشین هستند و فکر میکنند پول خودبهخود میآید و تنها مدیریت منابع مالی منجر به موفقیت میشود، در حالی که فدراسیونها باید برنامهریزی دقیق داشته باشند تا موفقیت حاصل شود و پول بهتنهایی کاری از پیش نمیبرد.
مجامع انتخاباتی، رؤسای فدراسیونها را انتخاب میکنند؛ بنابراین آنها باید با انتخاب بهترین و کارآمدترین کاندیدا، قدم اول را با همفکری، مشورت و تقویت کادر، برای جهش و پیشرفت آن رشته بردارند. آنها باید فردی را انتخاب کنند که عملکردی درست داشته باشد و ارزش افزوده فدراسیون را افزایش دهد. اما اگر رئیس فدراسیون ضعیف باشد، نقش نظارتی دولت و وزارت ورزش بسیار مهم است و میتواند کمک بزرگی به حل مسائل کند.
از طرف دیگر، ضعف مدیریتی رؤسای فدراسیونها و هیأتها باعث میشود ورزشکار به جای تمرکز بر تمرین برای پیشرفت فنی و آمادگی بیشتر، به دنبال تأمین نیازهای خود باشد و همین موضوع با افت عملکرد او، لطمه بزرگی به ورزش وارد میکند.
