عباس صوفی
نایب رئیس فراکسیون ورزش

رؤسای فدراسیون‌ها باید وظایف خود در ورزش را به نحو عالی انجام دهند. وظایف آنها تنها منحصر به اعزام تیم‌های ملی به رقابت‌های بین‌المللی نیست، بلکه استعدادیابی در استان‌ها، رشد و گسترش رشته ورزشی و برگزاری منظم لیگ، کنار موفقیت‌های تیم ملی جزو وظایف رؤسای فدراسیون‌های ورزشی به حساب می‌آید. البته عملکرد مناسب فدراسیون‌ها را نتایج تیم ملی در قهرمانی آسیا، رقابت‌های جهانی، بازی‌های آسیایی و المپیک مشخص می‌کند. هرچند برای ارزیابی عملکرد فدراسیون‌ها باید به عملکرد آنها در استان‌ها هم دقت لازم صورت گیرد، چون در حال حاضر برخی هیأت‌ها بابت تمرکز محض فدراسیون‌ها نسبت به عملکرد تیم‌های ملی در مسابقات بین‌المللی از بی‌توجهی به آنها ناراضی هستند.
پافشاری فدراسیون‌ها روی نتیجه‌گرایی و موفقیت تیم‌های ملی، بدون توجه به هیأت‌ها آسیب بزرگی به بدنه ورزش در شهرستان‌ها وارد می‌کند که این مسأله تبعات ناخوشایندی برای ورزش ما خواهد داشت. بهترین روش عملیاتی این است که دفتر نظارت و برنامه‌ریزی وزارت ورزش، برنامه راهبردی به فدراسیون‌ها ارائه دهد و بر اساس اجرای آن در فدراسیون‌های ورزشی، بودجه ورزش تقسیم شود. درست است که فدراسیون‌ها علاوه بر بودجه‌ای که وزارت ورزش می‌دهد، باید برای ادامه مسیر و تحقق اهداف خود، با جذب اسپانسر منابع مالی تأمین کنند، اما نباید از دغدغه توسعه ورزش نیز غافل ماند.
چرا که بعضی از فدراسیون‌ها هیچ جذابیتی برای اسپانسرها و بخش خصوصی ندارند، بنابراین وزارت ورزش باید با درک صحیح از وضعیت فدراسیون‌ها در شرایط اقتصادی کنونی نسبت به توزیع بودجه اقدام کند. به واسطه شرایط خاص اقتصادی، تعداد اسپانسرهای فعال در حوزه ورزش ایران اندک است، حتی بعضی تیم‌های لیگ برتری فوتبال مثل سپاهان و ذوب‌آهن از تأمین هزینه‌های خود عاجز هستند و بدون کمک دولت با چالش اقتصادی مواجه می‌شوند. بر این اساس باید در توزیع بودجه همه موارد را در نظر گرفت.
بودجه به خودی خود باعث پیشرفت ورزش نمی‌شود، اما رکن مهمی برای جهش محسوب می‌شود. اگر ازبکستان زنگ خطر را برای ورزش ایران در میدان‌های رسمی به صدا درآورده، فقط به خاطر بودجه زیاد نبوده و به طور حتم تلاش خوبی برای تأمین زیرساخت‌ها و امکانات کرده است. در ایران هم دوباره باید پروژه مشترک وزارت ورزش و آموزش و پرورش برای استعدادیابی در مدارس دبستان و دوره راهنمایی مثل قبل از سر گرفته شود، هرچند معمولاً فدراسیون‌ها و هیأت‌ها که وظیفه پرورش استعدادها را دارند از نبود پول و امکانات گلایه دارند، پس پول مهم است و همت به تنهایی کارساز نیست.
ورزشکار بدون زیرساخت نمی‌تواند پیشرفت کند و حضور تیم‌های ملی فدراسیون‌ها در تورنمنت‌ها، رقابت‌های قهرمانی آسیا و جهانی هم منوط به وجود بودجه است که گاهی فدراسیون‌ها به خاطر نبود آن قید اعزام تیم‌های ملی خود را می‌زنند. یک تیم فوتبال لیگ برتری هم برای بازی در یک شهر دیگر، حداقل باید ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلیون تومان هزینه کند. بدون شک ورزش ایران برای پیشرفت، منابع برای تأمین زیرساخت و امکانات، برنامه راهبردی و بودجه برای اردو  و اعزام می‌خواهد.