روزهای اخیر صحنه بین‌الملل، شاهد تلاقی دو دیدگاه متضاد پیرامون مفهوم حاکمیت ملی بود؛ مواجهه‌ای که به وضوح، دو قطب متفاوت در تعریف چهارچوب حقوق بین‌الملل را به نمایش گذاشت؛ در یک سو ائتلافی از قدرت‌های جهانی قرار داشت که هر گونه اقدام مغایر با اصول بنیادین حقوق بین‌الملل بویژه اصل عدم تعرض و نقض حاکمیت سرزمینی کشورها را محکوم کرده و بر لزوم رعایت مقررات بین‌الملل تأکید داشتند. در سوی دیگر به رهبری ایالات متحده آمریکا رویکردی مداخله جویانه بازتاب یافت که با نادیده انگاری صریح این اصول، سیاست تحریک اغتشاشات در ایران و تهدید نظامی را دنبال می‌کرد. در حالی که جریان‌های غربی با بهره‌گیری از فرصت ناشی از ناآرامی‌های اخیر در پی ساماندهی و هدایت فعالیت‌های آشوب ساز در خیابان‌های ایران بودند، اقدامات محرک و مداخلات آشکار خارجی بازتاب دهنده تلاش‌های تکراری برای تضعیف و تغییر مسیر سیاسی کشور بود. در همین راستا شکاف برآمده در صحنه بین‌الملل درباره ایران نه بر سر چگونگی مدیریت بحران‌های داخلی که بر سر مشروعیت و الزامات اجرای قوانین ناظر بر روابط دولت‌ها در عرصه جهانی سایه انداخته بود. دفاع مسکو، پکن، اسلام آباد و شمار زیادی از کشورهای منطقه از حاکمیت ملی نظام جمهوری اسلامی در برابر روند تقابلی ایالات متحده در روزهای اخیر در چنین بستری معنا پیدا می‌کند؛ دفاعی که در به چالش کشیدن نشست اخیر شورای امنیت به بهانه موضوع حقوق بشر در ایران و اعلام مواضع مقامات بلندپایه این کشورها در واکنش به جنگ روانی غرب بازتاب پیدا کرد.

سیاست قانون جنگل آمریکا
در چنین فضایی بود که شورای امنیت سازمان ملل پنجشنبه شب گذشته نظاره گر اوج‌گیری تنش دیپلماتیک میان اعضای شرقی و غربی این شورا درباره ایران بود. مواضع اعلامی دونالد ترامپ رئیس ‌جمهوری آمریکا به بهانه حمایت از ناآرامی‌ها و در حقیقت برای تحقق اهداف سیاسی که در قبال ایران جست‌و‌جو می‌کرد، تا سرحد اقدام نظامی به بهانه حمایت از معترضان پیش رفت اما این در حالی بود که ادعاهای او و تلاش‌های ضد ایرانی صورت گرفته در شورای امنیت به بهانه موضوع حقوق بشر به عرصه‌ای برای تقابل دیپلماتیک بین قدرت‌های بزرگ تبدیل شد. روسیه و چین با مخالفت با هرگونه نقض حاکمیت ملی ایران، مواضع صریحی در رد هرگونه مداخله خارجی و اجرای سیاست‌های تحریک‌آمیز غرب در ایران مطرح کردند. «واسیلی نبنزی»، نماینده دائم روسیه در سازمان ملل در این نشست با تأکید براینکه آمریکا با این سیرک و نمایش پوچ تنها وقت ما را گرفته است، گفت: «تمامی هدف آمریکا از گرفتن وقت ما در این نشست این است که منافع خود را تأمین کند.‌ نماینده دائم روسیه در سازمان ملل با اشاره به دعوت آمریکا از دو ضدانقلاب خارج‌نشین در این نشست با تأکید براینکه واشنگتن با این اقدام خود به جای اینکه در پی صلح و امنیت در جهان باشد، به دنبال اهداف سیاسی و مطامع خود است، تصریح کرد که این گونه افراد که بیش از ۲۰ سال است در آمریکا زندگی کرده و برنامه‌های ضد ایرانی خود را در آنجا دنبال می‌کنند، نمی‌توانند نماینده مردم ایران باشند. نماینده دائم روسیه در سازمان ملل در ادامه با بیان اینکه آنچه در چند روز گذشته در ایران دیدیم، تلاش دوباره آمریکا برای انقلاب‌‌های رنگی است و شروع آن با حمله به نیروهای امنیتی و نظامی و ساختمان‌های دولتی و همچنین حمله به خود معترضان مسالمت‌جو بود، افزود: «کشورهای مداخله‌گر در اتفاق‌های ایران حتی حاضر نیستند اقدامات خود را مخفی کنند و آشکارا به خرابکاری و آشوب دعوت می‌کنند.»
او با اشاره به اینکه مقامات آمریکایی در حال سوءاستفاده از مشکلات معیشتی هستند که اتفاقاً به دلیل تحریم‌های آمریکا ایجاد شده‌اند، تأکید کرد که ما اقدامات آمریکا و اروپا در مورد ایران را بشدت محکوم می‌کنیم، و باید برای صلح و ثبات جهانی از دخالت در امور داخلی دیگران پرهیز شود.
نماینده چین نیز با موضعی همسو، هرگونه مداخله در امور داخلی دیگر کشورها را محکوم کرد و مداخلات ضد ایرانی آمریکا را مصداق بارز قانون جنگل خواند. 
او از آمریکا خواست تا ادبیات نظامی خود را کنار گذاشته و به اصول امنیت اساسی کشورها احترام بگذارد. «عاصم افتخار احمد» سفیر و نماینده پاکستان در نشست شورای امنیت هم با اعلام مخالفت با تهدید نظامی ایران از سوی آمریکا گفت: «ما به خرد مردم و رهبری ایران که ریشه در فرهنگ غنی، تمدن باستانی، تاریخ و انعطاف‌‌پذیری آنها برای مقابله با همه چالش‌ها دارد، اعتماد کامل داریم.» 

انحراف از اصول بنیادین جهانی
این مواضع روسیه، چین و پاکستان پاسخی مستقیم به اتهامات و ادعاهای اثبات نشده‌ای بود که از سوی نمایندگان فرانسه، انگلیس و آمریکا مطرح شد. چه این سه کشور با حمایت صریح از اغتشاشات داخلی ایران، خواستار محکومیت بین‌المللی نظامی سیاسی ایران شدند. این مواضع چه در قالب تهدید و چه توسل به زور علیه ایران فارغ از هرگونه ادعا مبنی بر حمایت از حقوق معترضان، نقض صریح منشور سازمان ملل به شمار می‌رفت. چه به گفته غلامحسین درزی معاون نماینده ایران در نشست شورای امنیت، ماده 2 این منشور به صراحت هرگونه تهدید یا استفاده از زور را ممنوع اعلام کرده و ماده 27 نیز اصل عدم مداخله در امور داخلی را تصریح کرده است؛ دو رکن اساسی که سنگ بنای روابط بین‌الملل را تشکیل می‌دهند و انحراف از آنها معنایی جز تضعیف بنیان صلح و امنیت جهانی ندارد.