پریسا غفاری|  مطالبه یکسان‌سازی در پرداخت پاداش قهرمانان و ورزشکاران، تا امروز بارها از سوی چهره‌های مختلف ورزشی مطرح شده است؛ اما مجید افلاکی یکی از افرادی است که بیشترین واکنش را نسبت به این موضوع نشان داده است. مجید افلاکی، سرمربی تیم ملی تکواندوی ایران، معتقد است اگر دغدغه‌های ذهنی و معیشتی قهرمانان و مربیان برطرف شود، بدون تردید عمر قهرمانی در ورزش ایران طولانی‌تر خواهد شد. گفت‌وگوی «ایران» با مجید افلاکی را در ادامه می‌خوانید.

‌‌ پاداش‌های فعلی کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش، دغدغه‌های یک ورزشکار را برطرف می‌کند؟
بزرگ‌ترین نقطه ‌ضعفی که مربیان و ورزشکاران با آن درگیر هستند، همین پاداش‌هاست. متأسفانه پاداش مربیان تقریباً در حد صفر است؛ انگار مربیان در این بخش تلاشی نکرده‌اند که مشمول جوایز شوند. از طرف دیگر، بیشترین پاداش‌ها به یک رشته خاص تعلق می‌گیرد و آن هم به‌صورت ویژه.
‌‌ یعنی شما اعتقاد دارید که هیچ‌وقت مربیان در موفقیت قهرمانان در نظر گرفته نشده‌اند؟
به‌طور قطع همین‌طور است. شما در طول دوران المپیک و بازی‌های آسیایی هیچ‌وقت حتی به نصف پاداش قهرمان هم نمی‌رسید. فقط در المپیک پاریس بود که در بخش انفرادی، پاداش مربیان با پاداش نفرات اول، دوم و سوم برابری کرد. درباره مربیان تیمی هم که حرفی نزنم بهتر است.
‌‌ در فدراسیون‌ها هم به این نحو عمل می‌کنند؟ چون به نظر می‌آید آنها نقش بهتری در برطرف کردن دغدغه‌های ورزشکار می‌توانند داشته باشند؟
حرف درباره پاداش فدراسیون‌ها بسیار است و هیچ گاه هم درست شدنی نیست. حالا کشتی توانسته با جذب اسپانسرهای خوب، مبالغ قابل‌توجهی در اختیار مربیان و قهرمانانش قرار دهد؛ سایر رشته‌ها د‌‌ر این حوزه به قدری ضعیف هستند که نمی‌توان مشکلات  آنها را بیان کرد.
 بهترین پاداشی که در دوران قهرمانی دریافت کردید، مربوط به چه زمانی بود؟
زمان ریاست مصطفی هاشمی‌طبا در کمیته ملی المپیک؛ با دستور ایشان به قهرمانان جهانی و المپیک مسکن دولتی دادند. من و هادی ساعی هم جزو همان نفراتی بودیم که در پروژه نواب صاحب‌خانه شدیم. باور کنید با فراغ بال، لذت و انگیزه بسیار بیشتری به کار ادامه دادیم.
‌‌ پیشنهاد شما به وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک برای پاداش دادن به قهرمانان چیست؟
دغدغه اصلی یک قهرمان، زندگی بعد از پایان عمر ورزشی‌اش است. اگر بحث اشتغال و مسکن او حل شود، انگار سال‌ها تلاشش بی‌نتیجه نبوده است. از طرفی وزارت ورزش اگر با تعاونی‌ها و وزارت مسکن تعامل کند، می‌تواند به‌جای مبالغ ریالی که با افزایش تورم دیگر پاسخگوی نیازها نیست، مسکن در اختیار قهرمانان قرار دهد تا آنها با فراغ بال به دوران حرفه‌ای خود ادامه دهند و نگرانی بابت خانواده‌شان نداشته باشند.
‌‌ بحث پاداش فدراسیون‌ها را چگونه می‌بینید؟
متأسفانه هیچ‌وقت نگاه حرفه‌ای در این رابطه وجود نداشته است. بسیاری از قهرمانان را می‌بینیم که بدون مسکن هستند و بعد از پایان عمر ورزشی‌شان به دستفروشی روی می‌آورند. اگر بخواهیم مثال بزنیم، موارد بسیار زیادی وجود دارد. آنها با بودجه‌ای که به فدراسیون تعلق می‌گیرد، صرفاً روزگار می‌گذرانند.
‌‌ پس فدراسیون‌ها چه اقدامی باید انجام دهند؟
در گام اول باید برای خودشان درآمدزایی مناسبی ایجاد کنند. هر قهرمانی که اسپانسر داشته باشد، می‌تواند مایحتاج سالیانه‌اش را تأمین کند. یا اینکه فدراسیون‌ها یک شرکت تعاونی راه‌اندازی کنند، زمینی بخرند و با ساخت شهرک تکواندو، شهرک کشتی و… بهترین نوع پاداش را به قهرمانان خود بدهند.