روایتی از قیام 29 بهمن تبریز

احمد مرادپور- کارشناس رسانه/ گاهی تاریخ، نه در میدان‌های رسمی قدرت، بلکه در کوچه‌های شهر و در دل‌های داغدار نوشته می‌شود. آری ۲۹ بهمن، یادآورهمان روزی است که مردم مؤمن و غیور تبریز در چهلم شهدای ۱۹ دی قم، سوگ را به خروش و اشک را به قیام بدل کردند؛ و از دل چهلم، انقلابی زاده شد که بنیان استبداد پهلوی را لرزاند.
۲۹ بهمن، تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ روایتی است از غیرت مردمانی که تاریخ را با خون خود امضا کردند. روزی که مردم غیور تبریز، در چهلم شهدای ۱۹ دی قم، فریاد اعتراض و ایمان را در هم آمیختند و نشان دادند که شعله حقیقت، با سرکوب خاموش نمی‌شود. 
در قیام 29 بهمن سال 56، تبریز تنها نبود؛ قلب ایران در سینه آذربایجان می‌تپید. بازارها تعطیل شد، دانشگاه‌ها به خروش آمد، و صدای «مرگ بر استبداد»، «مرگ بر شاه»، «مرگ بر رژیم جنایتکار پهلوی» در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهرتبریز طنین‌انداز شد. با شلیک گلوله‌ها چه، خون‌های که بر زمین ریخت شد، اما هر قطره خون، نهال تازه‌ای از بیداری کاشت. 29 بهمن 56،مردم دلیر تبریز تنها برای بزرگداشت چهلم شهیدان 19 دی قم به میدان نیامده بودند؛ آمده بودند تا بگوید حرمت ایمان و مرجعیت، خط قرمز یک ملت است. 
خیابان‌ها بوی باروت گرفت، اما صدایی که از سینه‌های مشتاق بر می‌خاست، رساتر از هر سلاحی بود. مردمی که سال‌ها تحقیر و اختناق را در سایه حکومت محمدرضا شاه پهلوی تحمل کرده بودند، این‌بار ایستادند؛ استوار، متحد و آگاه. قیام ۲۹بهمن، پاسخ یک ملت به جسارت وقیحانه‌ای بود که به ساحت مرجعیت و رهبری دینی وارد شد؛ پاسخی به سال‌ها خفقان در دوران حکومت محمدرضا شاه پهلوی. 
مردمی که دیگر طاقت تحقیر باورهایشان را نداشتند، به خیابان‌ها آمدند؛ بی‌سلاح اما مسلح به ایمان، بی‌ادعا اما سرشار از شجاعت. قیام مردم تبریز، حلقه‌ای سرنوشت‌ساز در زنجیره خیزش‌هایی بود که نهایتا به پیروزی انقلاب اسلامی انجامید؛ انقلابی که با رهبری الهام‌بخش روح‌ا... خمینی(ره)، ملت ایران را به صحنه آورد. 
در واقع، ۲۹ بهمن نشان داد که اگر ملتی بیدار شود، هیچ قدرتی توان ایستادگی در برابر اراده‌اش را ندارد. هر قطره خون شهید، چراغی شد بر مسیر انقلاب؛ چراغی که شهر به شهر گشت و شعله‌اش سرانجام به پیروزی رسید. 
امروز،«چهلمی که انقلاب آفرید»، فقط یک خاطره نیست؛ درسی است زنده برای همه نسل‌ها. درسی از غیرت، از همبستگی، از اینکه سوگ می‌تواند سرآغاز شکوه باشد و اشک، مقدمه پیروزی. تبریز در آن زمستان سرد، بهار یک ملت را نوید داد؛ و تاریخ، برای همیشه، آن روز را به نام قیام ایمان ثبت کرد. 
امروز، این قیام، یادآورمسئولیت است؛ مسئولیت پاسداشت خون‌هایی که برای عزت، استقلال و آزادی این سرزمین بر زمین ریخت. تبریز در آن روز به ما آموخت که اگر ایمان با بصیرت همراه شود، هیچ قدرتی توان ایستادگی در برابر اراده مردم را نخواهد داشت. این قیام ، سند زنده‌ای است از اینکه ملت قهرمان ایران، هرگاه حرمت ارزش‌هایش شکسته شود، سکوت نمی‌کند؛ برخاسته، متحد و استوار، تاریخ را دوباره می‌نویسد.