صنعت پتروشیمی ایران، امروز به یکی از ستونهای اصلی ارزآوری و تابآوری اقتصاد کشور تبدیل شده است. این بخش از صنعت، در مقاطع تحریمهای نفتی و بانکی، نقش حیاتی در تأمین ارز و ثبات اقتصادی ایفا کرده و توانسته فشارهای خارجی را تا حدی جبران کند. با وجود این اهمیت استراتژیک، بزرگترین چالش پیش روی صنعت، فقدان یک رگولاتوری مستقل و مؤثر است که بتواند اعتماد بخش خصوصی را جلب و فرآیند توسعه را هدایت کند. همچنین نبود یک نهاد تنظیمگر مستقل، توسعه نامتوازن زنجیره ارزش و تمرکز سرمایه بر محصولات پایه را تشدید کرده است. در مقابل، رگولاتور مستقل میتواند با مدیریت خوراک، قیمتگذاری هدفمند و سیاستهای تشویقی، خسارت ناشی از محدودیت بازارهای صادراتی را کاهش دهد و از شکست بازار جلوگیری کند.
