اشتغالزایی در صنعت پتروشیمی ایران
هر شغل در پتروشیمی محرک دهها شغل در صنایع پاییندستی
1
نمای کلی بازار کار پتروشیمی
جمعیت شاغل مستقیم: حدود 108.000 نفر (مهندسان، تکنسینها و کادر عملیاتی).
جمعیت شاغل غیرمستقیم: بیش از 900.000 نفر (در لجستیک، نگهداری، قطعهسازی و خدمات).
سهم فارغالتحصیلان: بیش از ۷۰ درصد شاغلین این صنعت دارای مدرک دانشگاهی هستند (تخصصیترین بدنه صنعتی کشور).
2
شکاف سرمایهگذاری برای ایجاد «یک شغل»
بخش بالادستی (پتروشیمیهای غولپیکر): نیاز به یک میلیون دلار (حدود ۶۰ تا ۷۰ میلیارد تومان) سرمایهگذاری برای ایجاد هر یک فرصت شغلی.
بخش پاییندستی (کارگاههای تولیدی): نیاز به تنها ۲۰ تا ۵۰ هزار دلار (حدود ۱.۵ تا ۳ میلیارد تومان) برای ایجاد هر یک فرصت شغلی.
نتیجه: توسعه صنایع تکمیلی، ۳۰ برابر ارزانتر از واحدهای بزرگ شغل ایجاد میکند.
3
ضریب نفوذ اشتغال (قانون تکثیر شغل)
بخش بالادستی: ضریب ۱ به ۳ (هر شغل مستقیم= ۳ شغل در خدمات و پشتیبانی).
بخش پاییندستی: ضریب ۱ به ۲۰ (هر شغل در پتروشیمی= ۲۰ شغل در تولید کالای نهایی مانند قطعات خودرو، لوازم خانگی و نساجی).
4
اشتغالزایی به تفکیک تخصص
فنی و مهندسی ۴۰ درصد: مهندسی شیمی، مکانیک، برق و ابزاردقیق.
عملیات و تولید ۴۵ درصد: تکنسینهای فرآیند، جوشکاران صنعتی و اپراتورها.
پشتیبانی و بازرگانی ۱۵ درصد: متخصصان فروش ارزی، لجستیک و ایمنی (HSE).
5
پتروشیمی به مثابه توسعهگر منطقهای
مهار مهاجرت: ایجاد قطبهای شغلی در ایلام، کردستان، لرستان و سیستان و بلوچستان.
امنیت شغلی: ضریب پایداری شغلی در پتروشیمی به دلیل فعالیت شبانهروزی، ۹۵ درصد بالاتر از صنایع فصلی و ساختمانی است.
6
پتانسیل پنهان
(صنعت پاییندستی)
اگر تنها ۳۰ درصد از مواد پایهی تولیدی (مثل پلیاتیلن) به جای صادرات خام، در داخل کشور به محصول نهایی تبدیل شود، پتانسیل ایجاد ۵۰۰ هزار شغل جدید در کمتر از ۴ سال وجود دارد.
