شناسنامه  و  مبادی تاریخی

  سال تأسیس (کلنگ‌زنی):
۱۳۳۸ شمسی (در دولت منوچهر اقبال).
  سال بهره‌برداری:
۱۳۴۲ شمسی (با حضور پهلوی دوم و ژنرال دوگل).
  موقعیت:
۴۵ کیلومتری شمال شیراز (مرودشت)، مجاورت رودخانه کُــر.
  دلیل انتخاب مکان:
دسترسی به خوراک گازی گچساران  و منابع آبی رودخانه کُر.

چهره‌های کلیدی و اثرگذار

    باقر مستوفی: 
معمار اصلی و نخستین رئیس شرکت ملی صنایع پتروشیمی (NPC).
    تیم اجرایی: 
حشمت‌الله مینا، هوشنگ مهتدی، مرتضی رسا.
    پیمانکار: 
گروه ENSA از فرانسه.
    مدیران نسل‌های بعد: 
ابراهیم راشد، مرتضی نوریانی، منوچهر خدیوی و...

سیر تحول و توسعه 
(ایستگاه‌های زمانی)

  ۱۳۴۲: 
افتتاح با ۴ واحد (آمونیاک، اوره، اسید نیتریک و نیترات آمونیوم).
   ۱۳۵۲: 
نخستین طرح توسعه (تولید کربنات سدیم و تی‌پی‌پی).
   ۱۳۶۴: 
طرح بزرگ توسعه دوران جنگ (آغاز طرح‌های جدید آمونیاک و اوره).
   ۱۳۹۵: 
بهره‌برداری از طرح مدرن «اوره و آمونیاک سوم» (با استانداردهای زیست‌محیطی).

اثرات اجتماعی و شهری در شیراز

    گازرسانی شهری: 
شیراز اولین شهر ایران بود که به واسطه پتروشیمی صاحب گاز شد.
    نماد فلکه گاز: 
یادآور رسیدن شعله گاز به شیراز در سال ۱۳۴۲.
    ذینفعان اولیه: 
بیمارستان نمازی، دانشگاه شیراز و کارخانه سیمان.

میراث پتروشیمی شیراز

   تکامل صنعت: 
نقطه شروع زنجیره‌ای که امروز به بیش از ۹۰ مجتمع پتروشیمی در ایران رسیده است.
   الگوی توسعه:
زمینه‌ساز تأسیس ۷ مجتمع بزرگ پیش از انقلاب (رازی، خارک، آبادان و...).
   پایداری:
تداوم فعالیت تولیدی علی‌رغم بمباران‌ها و فشار جنگ تحمیلی.