در حافظه موقت ذخیره شد...
حاشیه روز
چهارمین جشن تئاتر و موسیقی حافظ؛ ۲ اعتراض، ۲ لحن
برگزیدگان روی صحنه از مردم گفتند. رضا صادقی یاد میناب و جانباختگان جنگهای اخیر را زنده کرد و اشکان عرب از ضرورت کنار هم ماندن مردم، با وجود تفاوت دیدگاهها گفت. با این حال، حاشیههای مراسم به داوریها مربوط بود. مصطفی راغب، پیش از دریافت جایزه بهترین آلبوم سال برای «فریاد»، به نشانه اعتراض سالن را ترک کرد و یکی از دوستانش تندیس را به نمایندگی از او گرفت. راغب بعدتر در فضای مجازی، با لحنی آرام نوشت امیدوار است جشن حافظ در سالهای آینده بینقصتر برگزار شود. او همچنین از داوران خواست در بخش پاپ، بهویژه در ارزیابی خوانندگی و اجرای زنده، دقت بیشتری داشته باشند؛ جایزه اجرای زنده به اشوان رسید. مسعود صادقلو، برخلاف راغب، اصلاً در مراسم حضور نداشت. او که به گفته خودش دعوت شده بود، پس از برگزاری جشن با لحنی تند در فضای مجازی نوشت اگر قرار باشد تهیهکنندهاش برای گرفتن جایزه پول خرج کند، آن روز «روز مرگش» است. با این حال، در میان اعتراضهایش به خاطره مخاطبانی هم اشاره کرد که با ترانههای او عاشق شده، ازدواج کرده و حالا همراه فرزندانشان به کنسرت میآیند. صادقلو این همراهی را ارزشمندتر از تندیس دانست و تأکید کرد اعتراضش بیش از آنکه به نگرفتن جایزه مربوط باشد، از احساس بیاحترامی ناشی میشود. بازخوانی این واکنشها لزوماً به معنای تأیید صاحبان آنها نیست؛ همچنان که از معیارهای داوری نیز اطلاع دقیقی نداریم. با این حال، این پرسش تازه نیست. مدتی است منتقدان سینما درباره جوایز بخش سینما، تلویزیون و شبکه نمایش خانگی هشدار میدهند که داوریها بیش از اندازه به چهرهها وابسته شده است. حالا این پرسش به حوزه موسیقی نیز رسیده است.
جشنی که روزگاری اعتبارش را از نام بنیانگذارش میگرفت، امروز بیش از هر چیز به داوریهای دقیق و قابل دفاع نیاز دارد.
این متن کوتاه قرار نیست به داوریهای جشن بپردازد؛ صرفاً روایتی است از آنچه پس از مراسم در فضای مجازی گذشت. درباره این اتفاق بیشتر خواهیم نوشت.

