به بهانه اقدام خیرخواهانه یوسف حاتمی‌کیا

بلیتی که دری به خانه‌ای باز کرد

نمی‌دانیم آن مادر نامش چیست، چه مدتی در زندان بوده و چقدر تا آزادی فاصله داشته است. فقط می‌دانیم کسی در شهر بلیتی خرید تا فیلم «اسکورت» را ببیند و همان بلیت، چند هفته بعد، به کلیدی برای بازگشت مادری به خانه تبدیل شد.
ماجرا از اکران مردمی «اسکورت» در پردیس سینمایی کوروش آغاز شد؛ جایی که عوامل فیلم اعلام کردند درآمد این نمایش‌ها را صرف آزادی زنان زندانی جرایم مالی می‌کنند. حالا خبر رسیده که این وعده به آزادی یک مادر زندانی انجامیده است.
یوســـــــــــــــــــــف حاتمی‌کیـــــــــــــا در «اسکورت» روایتگر زنانی است که در قامت شوتی، پشت فرمان، سنگینی زندگی را به دوش می‌کشند. چه زیبا که فیلمی درباره زنان به‌حاشیه‌رانده‌شده، خود به آزادی زنی از حاشیه زندگی کمک کرده است؛ اقدامی که حاتمی‌کیا همراه عوامل فیلم انجام داده 
است.
این تنها نمونه نیست. هنرمندان ما بارها نشان داده‌اند که می‌توان از شهرت برای کاری فراتر از شهرت بهره گرفت. محسن چاووشی نیز نامش برای بسیاری با آزادی زندانیان گره خورده است. از سوی دیگر، خبر اکران مستند «چشم در برابـــــــــــــــر چشــــــــم» در جشنواره داک‌ان‌وای‌سی نیویورک منتشر شده؛ فیلمی دربـــاره تلاش برای نجات جان مادری از اعدام که علی شادمان نیز در کنار این تلاش ایستـــــــــــــــــــــــاده 
است. دیدن این خبرها کنار هم امیدبخش است؛ نه از آن رو که همه‌چیز درست شده، بلکه چون هنوز کسانی هستند که قصه را تا جایی که می‌توانند ادامه می‌دهند. سینما شاید نتواند همه دردها را درمان کند، اما گاهی می‌تواند به اندازه نجات یک مادر اثرگذار باشد. شاید با خرید بلیت «اسکورت»، دیگر فقط تماشاگر نباشیم و خود را شریک قصه‌ای بدانیم که پایانش بازگشت یک مادر به خانه است. در روزگاری که خبرهای خوب کم به گوش می‌رسند، این خبر را می‌توان با آرامــــــــش نوشت و خواند: «یک مادر به خانه برگشته
 است.»