پرتره‌ای از فروپاشی خاموش در فیلم «عشق ممکن»

انسان در حال ناپدید شدن

گروه فرهنگی- نرگس عاشوری/ مردی که کارش را از دست داده، نمی‌خواهد مقابل دوربین بنشیند. نگاهش را از لنز می‌دزدد، کوتاه پاسخ می‌دهد و هربار صحبت به اخراج می‌رسد، موضوع را عوض می‌کند. اما دوربین آمده و قرار نیست به این زودی‌ها برود.
هو-سوک جوشکار است. کارخانه او را همراه چند کارگر دیگر تعدیل کرده و اعتصاب نیز بی‌نتیجه مانده است. حالا شرم و خشمی در وجودش جا خوش کرده که نه توان گفتنش را دارد و نه میلی به بازگویی آن. یه-جی، مستندسازی از جهانی متفاوت، قصد دارد درباره کارگری که در حال ناپدید شدن است فیلم بسازد و هو-سوک و همسرش، می‌اوک، را انتخاب می‌کند.
آنچه فیلم به تصویر می‌کشد، سرنوشت انسانی است که نظام کار به‌ آسانی او را کنار گذاشته است. کارخانه نیروی کارش را کاهش می‌دهد، اعتصاب شکست می‌خورد و هرکس باید بار این ناکامی را به‌تنهایی به دوش بکشد. لی چانگ-دونگ این بی‌رحمی را در جزئیات نشان می‌دهد: مردی که نمی‌داند چگونه از خودش دفاع کند، زنی که می‌کوشد خانه را سرپا نگه دارد و فاصله طبقاتی‌ای که حتی در یک پیراهن گران‌قیمت یا دوربین فیلمبرداری آشکار می‌شود. نام فیلم از آخرین قصه «ده فرمان» کیشلوفسکی، «حریص نباش»، گرفته شده است؛ اما پرسش فیلم در جهانی که ارزش کار و انسان نادیده گرفته می‌شود، فراتر از عشق می‌رود.
نقطه‌عطف داستان، سفر آخر هفته این زوج کارگر به خانه ساحلی مستندساز و همسرش است؛ دیداری که لایه‌های پنهان شخصیت‌ها را آشکار می‌کند و نگاه تماشاگر را به آنها تغییر می‌دهد.
جون دو-یون در نقش می‌اوک بازی درخشانی دارد. شکنندگی، کنجکاوی و مقاومت در چهره او کنار هم قرار گرفته‌اند؛ زنی که نمی‌خواهد صرفاً قربانی روایت دیگران باشد. سول کیونگ-گو، چو یو-جونگ و زو این-سونگ دیگر بازیگران فیلم هستند.
«عشق ممکن» با زمان نزدیک به سه ساعت، ریتمی آرام دارد و تماشایش حوصله می‌طلبد. لی چانگ-دونگ در مقام کارگردان، خود را شاهد می‌داند، نه قاضی و بخشی از معنای اثر را به تماشاگر واگذار می‌کند. جغرافیای داستان کره جنوبی است، اما هو-سوک و می‌اوک را می‌توان در هر شهری پیدا کرد: همسایه‌ای که کارش را از دست داده، همکاری که سکوت کرده و خانواده‌ای که در آستانه فروپاشی هنوز مقاومت می‌کند. فیلم درباره انسان، شرم و تنهایی اوست؛ مفاهیمی که برای فهمیدنشان نیازی به ترجمه نیست.