معاون رئیس جمهور: بوروکراسی باید در مقابل زنان کارآفرین سر خم کند
معاون رئیسجمهور در امور توسعه روستایی و مناطق محروم، تولید و اشتغال زنان را امری مهم برای توسعه کشور ارزیابی کرد و گفت: نباید با نگاه ترحم وضعیت اشتغال زنان و کارآفرینی زنان را آسیبشناسی کرد، چرا که این نگاهی مخرب است.
به گزارش ایرنا، عبدالکریم حسینزاده معاون توسعه روستایی رئیسجمهور روز گذشته در نشست با زنان کارآفرین روستا و مناطق کمبرخوردار، با بیان اینکه بوروکراسی اداری باید به نفع زنان کارآفرین سر خم کند، گفت: حس تعلق، خاصیت بسیار عظیمی دارد. در کسب و کار، فرد باید گرد و خاک آن کسب و کار را بخورد و نسبت به آن حس تعلق داشته باشد. وی با طرح این پرسش که چرا هیچکدام از کارآفرینان نباید در این مملکت مدیر شوند، گفت: ما نیازمند کسانی هستیم که تجربه دارند یعنی زمین خورده، بلند شده و دوباره زمین خورده و بلند شدهاند. نه افرادی که در سطح نظری بودهاند و از راه دور نگاه کردهاند. معاون توسعه روستایی رئیسجمهور خاطرنشان کرد: تولید امر مهمی است. ما خیلی دنبال مفهوم قدیمی و کلاسیک و سنتی آن نیستیم و در پی اقتصاد و اشتغال پایدار هستیم. نباید با نگاه ترحم وضعیت اشتغال زنان و کارآفرینی زنان را آسیبشناسی کرد، چرا که این نگاهی مخرب است. حسینزاده با اشاره به روند کارآفرینی در بازارچههای محلی کشورهای توسعه یافته، گفت: در بسیاری از کشورهای دارای بازارهای توسعهیافته، بازارهای محلی به بازارهای رسمی متصل هستند و ما نیز باید برای ایجاد چنین ارتباطی برنامهریزی کنیم. وی ادامه داد: در مناطق مختلف، هفتهبازار، جمعهبازار و بازارهای هفتگی مختلفی برگزار میشود. اگر این بازارها به یک زنجیره متصل شوند، بهگونهای که هر دهستان با فرض داشتن ۳۰ روستا، بازار زنجیرهای خود را داشته باشد و دهستانها به مراکز شهرستان، شهرستانها به مراکز استان و استانها به تهران متصل شوند، امکان تعامل و رفتوآمد مستمر میان این بازارها فراهم میشود.
معاون رئیسجمهور گفت: از طریق این شبکه میتوان هم کالاها را جمعآوری کرد و هم برای آنها بازاریابی انجام داد. این ارتباط، یک بازی برد-برد برای دو طرف است و ما وظیفه داریم زمینه راهاندازی آن را فراهم کنیم. پیشنهاد میکنم کمیتهای معرفی شود تا مسیر ایجاد این شبکه ملی را با یکدیگر دنبال کنیم.
وی خاطرنشان کرد: گاهی خیرین با دو نفر کار را آغاز و ناگهان هفت هزار نفر را به خود وابسته میکنند؛ در حالی که قرار بود این گروهها برای توانمندسازی مردم وارد میدان شوند تا خود مردم به ستارههای توسعه مناطق خود تبدیل شوند. قرار نبود گروهها در صندوقهای مردم مداخله کنند، آنها را در اختیار بگیرند یا به کسبوکار و جغرافیای فعالیتشان آسیب بزنند. وقتی با چنین شرایطی مواجه میشویم، احساس میکنیم باید در عملکرد خودمان اصلاحاتی انجام دهیم و روندها را بهدرستی تنظیم کنیم.

