شوهرم اجازه نمی‌دهد حقوق خودم را هم خرج کنم
گروه حوادث: زن جوان که مجبور بود برای انجام هر کاری حتی خرج کردن حقوق خودش از همسرش اجازه بگیرد، بعد از 10سال زندگی مشترک به دادگاه خانواده رفت تا طلاق بگیرد.
صبح یکی از روزهای شلوغ و پر رفت و آمد در دادگاه خانواده زن جوانی وارد یکی از شعبه‌ها شد و در حالی که پوشه آبی رنگی را از کیفش بیرون می‌کشید از مدیر دفتر شعبه خواست تا راهنمایی‌اش کند. وی که لرزش محسوسی در دستان و صدایش بود، گفت: «خسته شدم دیگر می‌خواهم طلاق بگیرم. باورتان می‌شود من ۱۰ سال است که برای هر کاری مجبورم از همسرم اجازه بگیرم؟ ۱۰ سال است که کار می‌کنم اما حقوقم را شوهرم می‌گیرد و فقط در حدی که خودش صلاح بداند به من پول می‌دهد، دیگر از این زندگی خسته شده‌ام و طلاق می‌خواهم.»
مدیر شعبه که متوجه وضعیت روحی زن جوان شده بود، او را به آرامش دعوت کرد و گفت: «اجازه بدهید مراجعین قبلی از اتاق قاضی خارج شوند بعد شما وارد اتاق شوید و حرف‌هایتان را به قاضی بگویید. ایشان شما را راهنمایی می‌کنند. در همین موقع همسر او نیز به شعبه آمد و نگاهی از سر تأسف به زن جوان انداخت اما حرفی نزد. دقایقی بعد هم هر دو وارد اتاق قاضی شدند.»
مونا این بار با صدایی آرام و گرفته گفت: «آقای قاضی من سال‌هاست کار می‌کنم، هر ماه حقوق می‌گیرم، اما شوهرم کارت حقوقم را از من گرفته از روزی که حقوقم به حسابم واریز می‌شود، حق ندارم یک ریال بدون اجازه او برداشت و خرج کنم. اگر بخواهم حتی یک جفت جوراب بخرم باید قبلش به همسرم بگویم و توضیح بدهم که پول را برای چه می‌خواهم.»
زن جوان لحظه‌ای سکوت کرد و دوباره با بغض ادامه داد: « اوایل ازدواج این‌طور نبود اما کم کم شروع به نصیحت و توصیه و دلسوزی کرد و می‌گفت، تو خیلی ولخرجی اصلاً پول‌هایت را جمع نمی‌کنی به همین خاطر هم هست که تا الان هیچی نداری باید یاد بگیری که پول‌هایت را پس‌انداز کنی. من هم زیاد حرف‌هایش را جدی نمی‌گرفتم چون واقعاً آدم ولخرجی نبودم، اما دوست داشتم خوب زندگی کنم و می‌گفتم کار می‌کنم که خرج کنم و راحت زندگی کنم. ولی بعد از چند ماه رفتارش تغییر کرد و حرف‌هایش به دستور و تحکم تبدیل شد. من اوایل فکر می‌کردم این کار را از روی دلسوزی انجام می‌دهد و شاید من دارم اشتباه می‌کنم به همین خاطر قبول کردم و کارت حقوقم را به او دادم چون می‌گفت پول‌ها را جمع می‌کنم تا برای آینده خانه و ماشین بخریم و من هم باور کردم اما وقتی دیدم هیچ خبری از پس‌انداز نیست و من برای خرید کمترین وسایل هم باید از او پول بگیرم و او هم هزارتا اما و اگر می‌آورد و پولی به من نمی‌دهد، ناراحت می‌شدم.»
قاضی سؤال کرد اگر مخالفت می‌کردی و حقوقت را نمی‌دادی، چه اتفاقی می‌افتاد؟
مونا نگاهش را پایین انداخت و گفت: «دعوا، درگیری، جنگ اعصاب. شوهرم می‌گفت زن وقتی ازدواج می‌کند دیگر باید تابع نظر همسرش باشد و بدون اجازه او حتی از در خانه خارج نشود و باید حقوقش را در اختیار شوهرش بگذارد. چند بار هم گفت اگر کارت حقوقت را ندهی، زندگی را برایت جهنم می‌کنم. دیگر خسته شده‌ام من برای استقلال مالی خودم درس خواندم و کار کردم، اما حالا احساس می‌کنم فقط کارمند دون پایه زندگی شوهرم هستم، جناب قاضی مشکل فقط کارت بانکی نیست بلکه رفتار و گفتار او نیز قابل تحمل نیست. محسن اصلاً بلد نیست چگونه با من و خانواده‌ام رفتار کند، مدام توهین می‌کند و با همه دستوری حرف می‌زند. من با این شیوه بزرگ نشده‌ام و به این رفتارها عادت ندارم. از این زندگی حقارت‌آمیز خسته شده‌ام. من اگر با پول خودم برای اعضای خانواده‌ام هدیه یا کالایی بخرم باید هزار بار پاسخ بدهم گاهی حتی من را مجبور می‌کند هدیه‌ای که خریدم را پس بگیرم. باور کنید دیگر ادامه دادن این زندگی برایم غیرممکن شده است. جناب قاضی من برای پول طلاق نمی‌خواهم. برای این طلاق می‌خواهم که دیگر نمی‌توانم در خانه‌ای زندگی کنم که در آن حتی اختیار پولی را که با زحمت خودم به دست آورده‌ام، ندارم.»
قاضی با شنیدن این حرف‌ها رو به محسن کرد و گفت پسرم حرف‌های همسرت را شنیدی چه پاسخی داری؟
محسن با نگاهی حق به جانب گفت: «حرف‌هایش تا حدودی درست است اما من به صلاح خودش حرف می‌زنم و رفتار می‌کنم از او بپرسید مگر من با پول‌های خودم، ولخرجی می‌کنم؟ من این کار را می‌کنم تا آینده بهتری داشته باشیم تا ابد که نمی‌توانیم در یک خانه کوچک اجاره‌ای زندگی کنیم، برای آینده بچه‌هایمان باید پس‌انداز کنیم. از طرفی من در خانه‌ای بزرگ شدم که حرف اول و آخر را پدرم می‌زد و ما هم این‌طور تربیت شده‌ایم. مادر من هنوز که هنوز است بدون پدرم از خانه بیرون نمی‌رود و برای هر کاری از او اجازه می‌گیرد.»
قاضی گفت: این چه طرز تفکر اشتباهی هست که داری؟ اگر آنقدر متعصب هستی پس چرا اصلاً اجازه دادی کار کند؟
محسن کمی این پا و آن پا کرد و گفت: «خوب چون به پولش نیاز داریم. من خودم با موتور کار می‌کنم و درآمد زیادی ندارم.»
در همین موقع همسرش حرف او را قطع کرد و گفت: «آقای قاضی اصلاً درآمدی ندارد. اصلاً کار نمی‌کند، بیشتر اوقات روز با دوستانش وقت می‌گذراند. در واقع با پول‌های من خوشگذرانی می‌کند. چه پس‌اندازی همش حرف بی‌خود است، دوستانش همه معتاد و بیکار هستند. شاید خودش هم معتاد شده باشد. به رفتارش مشکوکم، وقتی من خانه نیستم دوستانش را به خانه می‌آورد و قبل از آمدن من می‌روند. چندباری متوجه این موضوع شدم. خلاصه که آقای قاضی دیگر از این زندگی ، رفتارها و کارهایش خسته شده‌ام.»
قاضی پرونده که متوجه عمق فاجعه زندگی مشترک این زوج جوان شده بود، گفت صورتجلسه را امضا کنید و یک ماه به کلاس‌های مشاوره بروید اگر مشکلتان حل نشد، آن وقت حکم طلاق را صادر می‌کنم.
نگاه کارشناس
امیرحسین صفدری
وکیل و کارشناس حوزه خانواده
این روزها شاهد افزایش پرونده‌های طلاق هستیم. در بیشتر موارد، علت طلاق‌ها نبود شناخت کافی و درک متقابل، بی‌مسئولیتی و نبود درک درست از زندگی مشترک است. در این پرونده مشکل مونا فقط مسائل مالی نیست، بلکه غیر از کنترل مالی، تحقیر، محدودیت و خشونت، به تدریج احساس ارزشمندی و امنیت روانی او را از بین برده بود. او با وجود داشتن شغل و درآمد، از استقلال واقعی محروم بوده و حتی برای خریدهای شخصی یا هدیه دادن به خانواده‌اش باید پاسخگو باشد. چنین شرایطی می‌تواند به فرسودگی عاطفی، احساس درماندگی و از بین رفتن اعتماد در رابطه زناشویی منجر شود. از سوی دیگر، محسن با اشاره به رفتار پدرش، نشان می‌دهد که احتمالاً الگوی کنترل‌گری را در محیط خانواده آموخته و آن را رفتاری طبیعی در زندگی مشترک می‌داند؛ درحالی‌که تکرار رفتارهای آموخته شده، مسئولیت فرد را در قبال پیامدهای آن از بین نمی‌برد.
نکته مهم این پرونده آن است که مونا پس از 10 سال، نه به دلیل یک اختلاف ساده، بلکه در نتیجه انباشته شدن سال‌ها رنج و ناکامی، به نقطه پایان رسیده است. وقتی خانه به‌جای آرامش، به محیطی برای ترس و تحقیر تبدیل می‌شود، ممکن است جدایی در ذهن فرد نه یک شکست، بلکه راهی برای بازپس‌گیری کرامت و استقلال ازدست‌رفته باشد.
